adjectivefirst/second-declension adjective
inculpātus
inculpātus (feminine inculpāta, neuter inculpātum, adverb inculpātē)
Classical[ɪŋ.kʊɫˈpaː.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.kulˈpaː.tus]
Meaning
- adjectiveblameless
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inculpātus | inculpāta | inculpātum |
| genitive | inculpātī | inculpātae | inculpātī |
| dative | inculpātō | inculpātae | inculpātō |
| accusative | inculpātum | inculpātam | inculpātum |
| ablative | inculpātō | inculpātā | inculpātō |
| vocative | inculpāte | inculpāta | inculpātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inculpātī | inculpātae | inculpāta |
| genitive | inculpātōrum | inculpātārum | inculpātōrum |
| dative | inculpātīs | inculpātīs | inculpātīs |
| accusative | inculpātōs | inculpātās | inculpāta |
| ablative | inculpātīs | inculpātīs | inculpātīs |
| vocative | inculpātī | inculpātae | inculpāta |
in-culpātus, a, um, adj.,
I. blameless (poet. and post-class.):
vita fidesque, Ov. M. 9, 673; cf.: vita inculpatissima, Gell. 14, 2, 4: virtus, id. 2, 6, 10: inculpatum visum esse, id. 7, 22, 4 al.— Adv.: inculpātē, without blame, Cod. Th. 9, 7, 1; Ambros. de Jac. et Vit. Beat. 2, 3, § 12; Hier. in Matt. 5, 10, 61.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-culpātus adj.,
blameless: vita fidesque, O.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininculpātus
Latin culpātus Latin inculpātus From in- + culpātus (“blamed”).