LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inculpātus

inculpātus (feminine inculpāta, neuter inculpātum, adverb inculpātē)
Classical[ɪŋ.kʊɫˈpaː.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.kulˈpaː.tus]

Meaning

  1. adjectiveblameless

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinculpātusinculpātainculpātum
genitiveinculpātīinculpātaeinculpātī
dativeinculpātōinculpātaeinculpātō
accusativeinculpātuminculpātaminculpātum
ablativeinculpātōinculpātāinculpātō
vocativeinculpāteinculpātainculpātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinculpātīinculpātaeinculpāta
genitiveinculpātōruminculpātāruminculpātōrum
dativeinculpātīsinculpātīsinculpātīs
accusativeinculpātōsinculpātāsinculpāta
ablativeinculpātīsinculpātīsinculpātīs
vocativeinculpātīinculpātaeinculpāta

in-culpātus, a, um, adj.,
I. blameless (poet. and post-class.): vita fidesque, Ov. M. 9, 673; cf.: vita inculpatissima, Gell. 14, 2, 4: virtus, id. 2, 6, 10: inculpatum visum esse, id. 7, 22, 4 al.— Adv.: inculpātē, without blame, Cod. Th. 9, 7, 1; Ambros. de Jac. et Vit. Beat. 2, 3, § 12; Hier. in Matt. 5, 10, 61.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininculpātus

Latin culpātus Latin inculpātus From in- + culpātus (“blamed”).

Quick answers

What does inculpātus mean in Latin?
inculpātus, a adjective, means “blameless”.
How do you pronounce inculpātus?
In classical Latin, [ɪŋ.kʊɫˈpaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.kulˈpaː.tus].
Where does inculpātus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inculpātus.