LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incontrītus

incontrītus (feminine incontrīta, neuter incontrītum)
Classical[ɪŋ.kɔnˈtriː.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.konˈtriː.tus]

Meaning

  1. adjectiveNot contrite; impenitent

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincontrītusincontrītaincontrītum
genitiveincontrītīincontrītaeincontrītī
dativeincontrītōincontrītaeincontrītō
accusativeincontrītumincontrītamincontrītum
ablativeincontrītōincontrītāincontrītō
vocativeincontrīteincontrītaincontrītum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincontrītīincontrītaeincontrīta
genitiveincontrītōrumincontrītārumincontrītōrum
dativeincontrītīsincontrītīsincontrītīs
accusativeincontrītōsincontrītāsincontrīta
ablativeincontrītīsincontrītīsincontrītīs
vocativeincontrītīincontrītaeincontrīta

in-contrītus, a, um, adj.,
I. not contrite (eccl. Lat.), Hier. Orig. in Jer. Hom. 3, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincontrītus

Latin conterō Latin contrītus Latin incontrītus From in- + contrītus.

Quick answers

What does incontrītus mean in Latin?
incontrītus, a adjective, means “Not contrite; impenitent”.
How do you pronounce incontrītus?
In classical Latin, [ɪŋ.kɔnˈtriː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.konˈtriː.tus].
Where does incontrītus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incontrītus.