adjectivefirst/second-declension adjective
incōnsultus
incōnsultus (feminine incōnsulta, neuter incōnsultum)
Classical[ɪŋ.kõːˈsʊɫ.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.konˈsul.tus]
Meaning
- adjectiverash, ill-advised
- adjectiveunconsulted
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incōnsultus | incōnsulta | incōnsultum |
| genitive | incōnsultī | incōnsultae | incōnsultī |
| dative | incōnsultō | incōnsultae | incōnsultō |
| accusative | incōnsultum | incōnsultam | incōnsultum |
| ablative | incōnsultō | incōnsultā | incōnsultō |
| vocative | incōnsulte | incōnsulta | incōnsultum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incōnsultī | incōnsultae | incōnsulta |
| genitive | incōnsultōrum | incōnsultārum | incōnsultōrum |
| dative | incōnsultīs | incōnsultīs | incōnsultīs |
| accusative | incōnsultōs | incōnsultās | incōnsulta |
| ablative | incōnsultīs | incōnsultīs | incōnsultīs |
| vocative | incōnsultī | incōnsultae | incōnsulta |
in-consultus, a, um, adj.
I. Not consulted, unasked (so perh. not in Cic.):
inconsulto senatu, Liv. 36, 36, 2; so, inconsulto se, Suet. Tib. 52: me inconsulto, Amm. 17, 5, 12; 27, 2 fin.; Ambros. Ep. 6, 43; Plin. Ep. 10, 107, 2; Symm. Ep. 4, 8; 5, 18 al.—B. Transf., not regarded, not respected:
inconsulta potestate superiore, Amm. 27, 2, 9: inconsulta pietate, Cod. Th. 15, 1, 37: inconsulta clementia, ib. 15, 15, 1. — II. Act.
A. Without advice, not advised (poet.):
inconsulti abeunt, sedemque odere Sibyllae, Verg. A. 3, 452. — B. Unadvised, inconsiderate, indiscreet (class.).
1. Of persons:
homo inconsultus et temerarius, Cic. Deiot. 6, 16; Suet. Claud. 15 (with praeceps; opp. circumspectus); Hor. Ep. 1, 5, 15; cf.: heu rebus servare serenis inconsulta modum (Capua), Sil. 8, 547. — 2. Of things:
bene consultum inconsultum est, si id inimicis usui'st, Plaut. Mil. 3, 1, 6: ratio, Cic. Rab. Post. 1, 2: largitio, Liv. 5, 20, 5: pavor, id. 22, 6, 6: pugna, id. 22, 44, 7: aures turbae, Sen. Ep. 40: motus, Gell. 19, 1, 17: aliquem inconsulto calore interficere, in a sudden heat, Mos. et Rom. Leg. Coll. 4, 3, 6.— Adv. in two forms. (a). incon-sultē, unadvisedly, inconsiderately (class.):
inconsulte ac temere dicere, Cic. N. D. 1, 16, 43: inconsulte et incaute commissum proelium, Liv. 4, 37, 8: temereque vivere, Sen. Ben. 1: processerant, Caes. B. C. 1, 45. Comp.: inconsultius quam venerat se gessit, Liv. 41, 10, 5. — (b). inconsultō: se in periculum mittere, Auct. ad Her. 3, 5, 8:
deleta et inducta, Dig. 28, 4, 1.inconsultus, ūs, m. 2. in-consulo,
I. the not advising with another (anteclass.; only in the abl. sing.):
inconsultu meo, without consulting me, Plaut. Trin. 1, 2, 130.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-cōnsultus adj.,
not consulted, unasked: inconsulto senatu, L.: Inconsulti abeunt, without advice, V.—Unadvised, inconsiderate, indiscreet, homo: inconsultus haberi, H.: ratio: pugna, L.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinincōnsultus
Latin cōnsultus Latin incōnsultus From in- + cōnsultus.
Descendants
- Catalaninconsult
- Italianinconsulto
- Portugueseinconsulto
- Spanishinconsulto