LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incōnsultus

incōnsultus (feminine incōnsulta, neuter incōnsultum)
Classical[ɪŋ.kõːˈsʊɫ.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.konˈsul.tus]

Meaning

  1. adjectiverash, ill-advised
  2. adjectiveunconsulted

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincōnsultusincōnsultaincōnsultum
genitiveincōnsultīincōnsultaeincōnsultī
dativeincōnsultōincōnsultaeincōnsultō
accusativeincōnsultumincōnsultamincōnsultum
ablativeincōnsultōincōnsultāincōnsultō
vocativeincōnsulteincōnsultaincōnsultum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincōnsultīincōnsultaeincōnsulta
genitiveincōnsultōrumincōnsultārumincōnsultōrum
dativeincōnsultīsincōnsultīsincōnsultīs
accusativeincōnsultōsincōnsultāsincōnsulta
ablativeincōnsultīsincōnsultīsincōnsultīs
vocativeincōnsultīincōnsultaeincōnsulta

in-consultus, a, um, adj.
I. Not consulted, unasked (so perh. not in Cic.): inconsulto senatu, Liv. 36, 36, 2; so, inconsulto se, Suet. Tib. 52: me inconsulto, Amm. 17, 5, 12; 27, 2 fin.; Ambros. Ep. 6, 43; Plin. Ep. 10, 107, 2; Symm. Ep. 4, 8; 5, 18 al.—
B. Transf., not regarded, not respected: inconsulta potestate superiore, Amm. 27, 2, 9: inconsulta pietate, Cod. Th. 15, 1, 37: inconsulta clementia, ib. 15, 15, 1. —
II. Act.
A. Without advice, not advised (poet.): inconsulti abeunt, sedemque odere Sibyllae, Verg. A. 3, 452. —
B. Unadvised, inconsiderate, indiscreet (class.).
1. Of persons: homo inconsultus et temerarius, Cic. Deiot. 6, 16; Suet. Claud. 15 (with praeceps; opp. circumspectus); Hor. Ep. 1, 5, 15; cf.: heu rebus servare serenis inconsulta modum (Capua), Sil. 8, 547. —
2. Of things: bene consultum inconsultum est, si id inimicis usui'st, Plaut. Mil. 3, 1, 6: ratio, Cic. Rab. Post. 1, 2: largitio, Liv. 5, 20, 5: pavor, id. 22, 6, 6: pugna, id. 22, 44, 7: aures turbae, Sen. Ep. 40: motus, Gell. 19, 1, 17: aliquem inconsulto calore interficere, in a sudden heat, Mos. et Rom. Leg. Coll. 4, 3, 6.— Adv. in two forms.
(a). incon-sultē, unadvisedly, inconsiderately (class.): inconsulte ac temere dicere, Cic. N. D. 1, 16, 43: inconsulte et incaute commissum proelium, Liv. 4, 37, 8: temereque vivere, Sen. Ben. 1: processerant, Caes. B. C. 1, 45. Comp.: inconsultius quam venerat se gessit, Liv. 41, 10, 5. —
(b). inconsultō: se in periculum mittere, Auct. ad Her. 3, 5, 8: deleta et inducta, Dig. 28, 4, 1.
inconsultus, ūs, m. 2. in-consulo,
I. the not advising with another (anteclass.; only in the abl. sing.): inconsultu meo, without consulting me, Plaut. Trin. 1, 2, 130.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincōnsultus

Latin cōnsultus Latin incōnsultus From in- + cōnsultus.

Descendants
  • Catalaninconsult
  • Italianinconsulto
  • Portugueseinconsulto
  • Spanishinconsulto

Quick answers

What does incōnsultus mean in Latin?
incōnsultus, a adjective, means “rash, ill-advised; unconsulted”.
How do you pronounce incōnsultus?
In classical Latin, [ɪŋ.kõːˈsʊɫ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.konˈsul.tus].
Where does incōnsultus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incōnsultus.