adjectivefirst/second-declension adjective
incōnsuētus
incōnsuētus (feminine incōnsuēta, neuter incōnsuētum)
Classical[ɪŋ.kõː.suˈeː.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.kon.suˈɛː.tus]
Meaning
- adjectiveunusual
- adjectiveunused, unaccustomed
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incōnsuētus | incōnsuēta | incōnsuētum |
| genitive | incōnsuētī | incōnsuētae | incōnsuētī |
| dative | incōnsuētō | incōnsuētae | incōnsuētō |
| accusative | incōnsuētum | incōnsuētam | incōnsuētum |
| ablative | incōnsuētō | incōnsuētā | incōnsuētō |
| vocative | incōnsuēte | incōnsuēta | incōnsuētum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incōnsuētī | incōnsuētae | incōnsuēta |
| genitive | incōnsuētōrum | incōnsuētārum | incōnsuētōrum |
| dative | incōnsuētīs | incōnsuētīs | incōnsuētīs |
| accusative | incōnsuētōs | incōnsuētās | incōnsuēta |
| ablative | incōnsuētīs | incōnsuētīs | incōnsuētīs |
| vocative | incōnsuētī | incōnsuētae | incōnsuēta |
in-consŭētus, a, um, adj.
I. Unusual (post-Aug.):
sermo, Vitr. praef. 5: salsitudo, id. 1, 4.— II. Unused, unaccustomed; with gen.:
opimae mensae, Sil. 11, 282.Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinincōnsuētus
Latin cōnsuētus Latin incōnsuētus From in- + cōnsuētus.
Descendants
- Italianinconsueto