adjectivethird-declension two-termination adjective
incōnsōlābilis
incōnsōlābilis (neuter incōnsōlābile)
Classical[ɪŋ.kõː.soːˈɫaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[iŋ.kon.soˈlaː.bi.lis]
Meaning
- two terminationinconsolable
- figurativelytwo terminationincurable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incōnsōlābilis | incōnsōlābilis | incōnsōlābile |
| genitive | incōnsōlābilis | incōnsōlābilis | incōnsōlābilis |
| dative | incōnsōlābilī | incōnsōlābilī | incōnsōlābilī |
| accusative | incōnsōlābilem | incōnsōlābilem | incōnsōlābile |
| ablative | incōnsōlābilī | incōnsōlābilī | incōnsōlābilī |
| vocative | incōnsōlābilis | incōnsōlābilis | incōnsōlābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incōnsōlābilēs | incōnsōlābilēs | incōnsōlābilia |
| genitive | incōnsōlābilium | incōnsōlābilium | incōnsōlābilium |
| dative | incōnsōlābilibus | incōnsōlābilibus | incōnsōlābilibus |
| accusative | incōnsōlābilīs incōnsōlābilēs | incōnsōlābilīs incōnsōlābilēs | incōnsōlābilia |
| ablative | incōnsōlābilibus | incōnsōlābilibus | incōnsōlābilibus |
| vocative | incōnsōlābilēs | incōnsōlābilēs | incōnsōlābilia |
inconsōlābĭlis, e, adj. 2. in-consolor,
I. inconsolable, trop. incurable:
vulnus, Ov. M. 5, 426: malum, Amm. 29, 2, 14: maeror, Ambros. de Elia. et Jejun. 16, § 60.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-cōnsōlābilis e, adj.,
inconsolable: volnus (mentis), O.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinincōnsōlābilis
Latin cōnsōlābilis Latin incōnsōlābilis From in- + cōnsōlābilis (“consolable”).
In English words that came into English from incōnsōlābilis
- inconsolableincōnsōlābilis