LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

incōnsōlābilis

incōnsōlābilis (neuter incōnsōlābile)
Classical[ɪŋ.kõː.soːˈɫaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[iŋ.kon.soˈlaː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationinconsolable
  2. figurativelytwo terminationincurable

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincōnsōlābilisincōnsōlābilisincōnsōlābile
genitiveincōnsōlābilisincōnsōlābilisincōnsōlābilis
dativeincōnsōlābilīincōnsōlābilīincōnsōlābilī
accusativeincōnsōlābilemincōnsōlābilemincōnsōlābile
ablativeincōnsōlābilīincōnsōlābilīincōnsōlābilī
vocativeincōnsōlābilisincōnsōlābilisincōnsōlābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincōnsōlābilēsincōnsōlābilēsincōnsōlābilia
genitiveincōnsōlābiliumincōnsōlābiliumincōnsōlābilium
dativeincōnsōlābilibusincōnsōlābilibusincōnsōlābilibus
accusativeincōnsōlābilīs
incōnsōlābilēs
incōnsōlābilīs
incōnsōlābilēs
incōnsōlābilia
ablativeincōnsōlābilibusincōnsōlābilibusincōnsōlābilibus
vocativeincōnsōlābilēsincōnsōlābilēsincōnsōlābilia

inconsōlābĭlis, e, adj. 2. in-consolor,
I. inconsolable, trop. incurable: vulnus, Ov. M. 5, 426: malum, Amm. 29, 2, 14: maeror, Ambros. de Elia. et Jejun. 16, § 60.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinincōnsōlābilis

Latin cōnsōlābilis Latin incōnsōlābilis From in- + cōnsōlābilis (“consolable”).

In English words that came into English from incōnsōlābilis

  • inconsolableincōnsōlābilis

Quick answers

What does incōnsōlābilis mean in Latin?
incōnsōlābilis, a adjective, means “inconsolable; incurable”.
How do you pronounce incōnsōlābilis?
In classical Latin, [ɪŋ.kõː.soːˈɫaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.kon.soˈlaː.bi.lis].
Where does incōnsōlābilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin incōnsōlābilis.