noun · femininefirst declension
incōnsīderantia
incōnsīderantia f (genitive incōnsīderantiae)
Classical[ɪŋ.kõː.siː.dɛˈran.ti.a]Ecclesiastical[iŋ.kon.si.deˈran.t͡si.a]
Meaning
- lack of reflection, inconsiderateness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incōnsīderantia | incōnsīderantiae |
| genitive | incōnsīderantiae | incōnsīderantiārum |
| dative | incōnsīderantiae | incōnsīderantiīs |
| accusative | incōnsīderantiam | incōnsīderantiās |
| ablative | incōnsīderantiā | incōnsīderantiīs |
| vocative | incōnsīderantia | incōnsīderantiae |
inconsīdĕrantĭa, ae, f. inconsiderans,
I. want of reflection, inconsiderateness (= temeritas, incuria):
alicujus inconsiderantiam sustinere (where some read considerantiam), Cic. Q. Fr. 3, 9, 2: mirari inconsiderantiam (al. inconsiderationem), Suet. Claud. 39; Salv. Gub. Dei, 1, 11.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
incōnsīderantia ae, f
inconsiderans, want of reflection, inconsiderateness: alcuius.