adjectivefirst/second-declension adjective
incongruus
incongruus (feminine incongrua, neuter incongruum)
Classical[ɪŋˈkɔŋ.ɡru.ʊs]Ecclesiastical[iŋˈkɔŋ.ɡru.us]
Meaning
- adjectiveinconsistent, incongruous, unsuitable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incongruus | incongrua | incongruum |
| genitive | incongruī | incongruae | incongruī |
| dative | incongruō | incongruae | incongruō |
| accusative | incongruum | incongruam | incongruum |
| ablative | incongruō | incongruā | incongruō |
| vocative | incongrue | incongrua | incongruum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incongruī | incongruae | incongrua |
| genitive | incongruōrum | incongruārum | incongruōrum |
| dative | incongruīs | incongruīs | incongruīs |
| accusative | incongruōs | incongruās | incongrua |
| ablative | incongruīs | incongruīs | incongruīs |
| vocative | incongruī | incongruae | incongrua |
in-congrŭus, a, um, adj.,
I. inconsistent, incongruous, unsuitable = incongruens, inconveniens (post-class.):
quam incongruo ambitu amplectar, Val. Max. 4, 1, 12: inter se propositiones, App. Dogm. Plat. 3; Veg. Mil. 2, 19; Symm. ep. 4, 8.—Adv.: incon-grŭē, unsuitably, Macr. S. 5, 13; Aug. ad Hier. ep. 17.Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinincongruus
Latin congruus Latin incongruus From in- + congruus.
Descendants
- Catalanincongru
- Frenchincongru
- Italianincongruo
- Portugueseincôngruo
- Spanishincongruo
- Galicianincongruo
In English words that came into English from incongruus
- incongruousincongruus
- incongruityincongruitās