adjectivethird-declension two-termination adjective
incōnfūsibilis
incōnfūsibilis (neuter incōnfūsibile)
Classical[ɪŋ.kõː.fuːˈsɪ.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[iŋ.koɱ.fuˈs̬iː.bi.lis]
Meaning
- two terminationThat cannot be embarrassed
- two terminationThat cannot be confused
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incōnfūsibilis | incōnfūsibilis | incōnfūsibile |
| genitive | incōnfūsibilis | incōnfūsibilis | incōnfūsibilis |
| dative | incōnfūsibilī | incōnfūsibilī | incōnfūsibilī |
| accusative | incōnfūsibilem | incōnfūsibilem | incōnfūsibile |
| ablative | incōnfūsibilī | incōnfūsibilī | incōnfūsibilī |
| vocative | incōnfūsibilis | incōnfūsibilis | incōnfūsibile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incōnfūsibilēs | incōnfūsibilēs | incōnfūsibilia |
| genitive | incōnfūsibilium | incōnfūsibilium | incōnfūsibilium |
| dative | incōnfūsibilibus | incōnfūsibilibus | incōnfūsibilibus |
| accusative | incōnfūsibilīs incōnfūsibilēs | incōnfūsibilīs incōnfūsibilēs | incōnfūsibilia |
| ablative | incōnfūsibilibus | incōnfūsibilibus | incōnfūsibilibus |
| vocative | incōnfūsibilēs | incōnfūsibilēs | incōnfūsibilia |
inconfūsĭbĭlis, e, adj. 2. in-confusus,
I. that cannot be embarrassed or confused (late Lat.):
operarius, Vulg. 2 Tim. 2, 15.— Adv.: inconfūsĭbĭlĭter, without confusion: misceri, Claud. Mam. Stat. An. 1, 15.Origins
From in- + cōnfūsibilis.
Descendants
- Catalaninconfusible
- Englishinconfusible
- Italianinconfusibile
- Frenchinconfusiblefrom Middle French inconfusible