adjectivefirst/second-declension adjective
incompositus
incompositus (feminine incomposita, neuter incompositum, adverb incompositē)
Meaning
- adjectivedisorderly, disorganized
- adjectiveclumsy
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incompositus | incomposita | incompositum |
| genitive | incompositī | incompositae | incompositī |
| dative | incompositō | incompositae | incompositō |
| accusative | incompositum | incompositam | incompositum |
| ablative | incompositō | incompositā | incompositō |
| vocative | incomposite | incomposita | incompositum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incompositī | incompositae | incomposita |
| genitive | incompositōrum | incompositārum | incompositōrum |
| dative | incompositīs | incompositīs | incompositīs |
| accusative | incompositōs | incompositās | incomposita |
| ablative | incompositīs | incompositīs | incompositīs |
| vocative | incompositī | incompositae | incomposita |
in-compŏsĭtus, a, um, adj.
I. Not compounded, simple, Ambros. Hexaëm. 1, 7, 25; Boëth. Inst. Arith. 1, 17:
trinitas incompositae naturae corrumpi non potest, Ambros. Ep. 81, 8.— II. Not well put together, not properly arranged, out of order, disordered, disarranged, discomposed (perh. not ante-Aug.).
A. Lit.:
agmen, Liv. 5, 28, 7: hostes (opp. compositi), id. 44, 38 fin.: det motus incompositos, Verg. G. 1, 350.— B. Transf., of style:
incomposito dixi pede currere versus Lucili, disordered, irregular, Hor. S. 1, 10, 1: fortius quid incompositum potest esse, quam vinctum et bene collocatum, Quint. 9, 4, 6; cf. oratio, id. ib. 32: rudibus et incompositis similia, id. ib. 17: (Aeschylus) rudis in plerisque et incompositus, id. 10, 1, 66: moribus incompositus, id 4, 5, 10. — Adv.: incompŏ-sĭtē, without order, disorderly: veniens, Liv. 25, 37, 11.—Of speech: qui horride atque incomposite illud extulerunt, without order, Quint. 10, 2, 17.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-compositus (incon-) adj.,
unformed, out of order, disordered, disarranged, irregular: agmen, L.: incompositi adversus equestrem procellam, L.: motūs, uncouth, V.—Of style: incomposito dixi pede currere versūs Lucili, irregular, H.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinincompositus
Latin compositus Latin incompositus From in- + compositus.
In English words that came into English from incompositus
- incompositeincompositus