LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incohātīvus

incohātīvus (feminine incohātīva, neuter incohātīvum)
Classical[ɪŋ.ko.(ɦ)aːˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[iŋ.ko.aˈtiː.vus]

Meaning

  1. Late Latinadjectiveinchoative

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincohātīvusincohātīvaincohātīvum
genitiveincohātīvīincohātīvaeincohātīvī
dativeincohātīvōincohātīvaeincohātīvō
accusativeincohātīvumincohātīvamincohātīvum
ablativeincohātīvōincohātīvāincohātīvō
vocativeincohātīveincohātīvaincohātīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincohātīvīincohātīvaeincohātīva
genitiveincohātīvōrumincohātīvārumincohātīvōrum
dativeincohātīvīsincohātīvīsincohātīvīs
accusativeincohātīvōsincohātīvāsincohātīva
ablativeincohātīvīsincohātīvīsincohātīvīs
vocativeincohātīvīincohātīvaeincohātīva

incŏhātīvus (incho-), a, um, adj. id.,
I. beginning, denoting a beginning, inchoative; in gram.: verba, Charis. p. 223 P.; Diom. p. 333 P.; Prisc. p. 824 P. et saep.

Origins

From incohātus + -īvus.

Descendants
  • Catalanincoatiu
  • Italianincoativo
  • Englishinchoative

In English words that came into English from incohātīvus

  • inchoativeinchoātīvus

Quick answers

What does incohātīvus mean in Latin?
incohātīvus, a adjective, means “inchoative”.
How do you pronounce incohātīvus?
In classical Latin, [ɪŋ.ko.(ɦ)aːˈtiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.ko.aˈtiː.vus].