adjectivefirst/second-declension adjective
incircumcīsus
incircumcīsus (feminine incircumcīsa, neuter incircumcīsum)
Classical[ɪŋ.kɪr.kʊŋˈkiː.sʊs]Ecclesiastical[in̠ʲ.t͡ʃir.kumˈt͡ʃiː.s̬us]
Meaning
- adjectiveuncircumcised
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incircumcīsus | incircumcīsa | incircumcīsum |
| genitive | incircumcīsī | incircumcīsae | incircumcīsī |
| dative | incircumcīsō | incircumcīsae | incircumcīsō |
| accusative | incircumcīsum | incircumcīsam | incircumcīsum |
| ablative | incircumcīsō | incircumcīsā | incircumcīsō |
| vocative | incircumcīse | incircumcīsa | incircumcīsum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incircumcīsī | incircumcīsae | incircumcīsa |
| genitive | incircumcīsōrum | incircumcīsārum | incircumcīsōrum |
| dative | incircumcīsīs | incircumcīsīs | incircumcīsīs |
| accusative | incircumcīsōs | incircumcīsās | incircumcīsa |
| ablative | incircumcīsīs | incircumcīsīs | incircumcīsīs |
| vocative | incircumcīsī | incircumcīsae | incircumcīsa |
in-circumcīsus, a, um, adj.,
I. uncircumcised (eccl. Lat.), Tert. adv. Jud. 2; Prud. Psych. 389.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinincircumcīsus
Latin circumcisus Latin incircumcīsus From in- + circumcisus.