LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inceptīvus

inceptīvus (feminine inceptīva, neuter inceptīvum)
Classical[ɪŋ.kɛpˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[in̠ʲ.t͡ʃepˈtiː.vus]

Meaning

  1. adjectiveinceptive

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinceptīvusinceptīvainceptīvum
genitiveinceptīvīinceptīvaeinceptīvī
dativeinceptīvōinceptīvaeinceptīvō
accusativeinceptīvuminceptīvaminceptīvum
ablativeinceptīvōinceptīvāinceptīvō
vocativeinceptīveinceptīvainceptīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinceptīvīinceptīvaeinceptīva
genitiveinceptīvōruminceptīvāruminceptīvōrum
dativeinceptīvīsinceptīvīsinceptīvīs
accusativeinceptīvōsinceptīvāsinceptīva
ablativeinceptīvīsinceptīvīsinceptīvīs
vocativeinceptīvīinceptīvaeinceptīva

Origins

From incipiō (“to begin”).

Descendants
  • Frenchinceptif
  • Englishinceptivefrom French inceptif

In English words that came into English from inceptīvus

  • inceptiveinceptīvus

Quick answers

What does inceptīvus mean in Latin?
inceptīvus, a adjective, means “inceptive”.
How do you pronounce inceptīvus?
In classical Latin, [ɪŋ.kɛpˈtiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in̠ʲ.t͡ʃepˈtiː.vus].