LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

incastīgātus

incastīgātus (feminine incastīgāta, neuter incastīgātum)
Classical[ɪŋ.kas.tiːˈɡaː.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.kas.tiˈɡaː.tus]

Meaning

  1. adjectiveunpunished

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeincastīgātusincastīgātaincastīgātum
genitiveincastīgātīincastīgātaeincastīgātī
dativeincastīgātōincastīgātaeincastīgātō
accusativeincastīgātumincastīgātamincastīgātum
ablativeincastīgātōincastīgātāincastīgātō
vocativeincastīgāteincastīgātaincastīgātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeincastīgātīincastīgātaeincastīgāta
genitiveincastīgātōrumincastīgātārumincastīgātōrum
dativeincastīgātīsincastīgātīsincastīgātīs
accusativeincastīgātōsincastīgātāsincastīgāta
ablativeincastīgātīsincastīgātīsincastīgātīs
vocativeincastīgātīincastīgātaeincastīgāta

in-castīgātus, a, um, adj.,
I. unpunished, unreproved: nec me dimittes incastigatum, Hor. Ep. 1, 10, 45.

Origins

From in- (“un-”) + castīgātus (“castigated”), from the perfect passive participle of castīgō (“to castigate, reprove, punish”).

Quick answers

What does incastīgātus mean in Latin?
incastīgātus, a adjective, means “unpunished”.
How do you pronounce incastīgātus?
In classical Latin, [ɪŋ.kas.tiːˈɡaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.kas.tiˈɡaː.tus].