adjectivefirst/second-declension adjective
incastīgātus
incastīgātus (feminine incastīgāta, neuter incastīgātum)
Classical[ɪŋ.kas.tiːˈɡaː.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.kas.tiˈɡaː.tus]
Meaning
- adjectiveunpunished
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incastīgātus | incastīgāta | incastīgātum |
| genitive | incastīgātī | incastīgātae | incastīgātī |
| dative | incastīgātō | incastīgātae | incastīgātō |
| accusative | incastīgātum | incastīgātam | incastīgātum |
| ablative | incastīgātō | incastīgātā | incastīgātō |
| vocative | incastīgāte | incastīgāta | incastīgātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incastīgātī | incastīgātae | incastīgāta |
| genitive | incastīgātōrum | incastīgātārum | incastīgātōrum |
| dative | incastīgātīs | incastīgātīs | incastīgātīs |
| accusative | incastīgātōs | incastīgātās | incastīgāta |
| ablative | incastīgātīs | incastīgātīs | incastīgātīs |
| vocative | incastīgātī | incastīgātae | incastīgāta |
in-castīgātus, a, um, adj.,
I. unpunished, unreproved:
nec me dimittes incastigatum, Hor. Ep. 1, 10, 45.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-castīgātus adj.,
unpunished, unreproved, H.
Origins
From in- (“un-”) + castīgātus (“castigated”), from the perfect passive participle of castīgō (“to castigate, reprove, punish”).