noun · masculinethird declension
incarcerātor
incarcerātor m (genitive incarcerātōris)
Classical[ɪŋ.kar.kɛˈraː.tɔr]Ecclesiastical[iŋ.kar.t͡ʃeˈraː.tor]
Meaning
- Medieval Latinincarcerator; imprisoner
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incarcerātor | incarcerātōrēs |
| genitive | incarcerātōris | incarcerātōrum |
| dative | incarcerātōrī | incarcerātōribus |
| accusative | incarcerātōrem | incarcerātōrēs |
| ablative | incarcerātōre | incarcerātōribus |
| vocative | incarcerātor | incarcerātōrēs |
Origins
Proto-Indo-European *(s)ker-der. Latin carcer Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin incarcerō Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin incarcerātor From incarcerō + -tor.