LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

incantātiō

incantātiō f (genitive incantātiōnis)

Meaning

  1. enchantment
  2. spell, incantation

Declension

declension
formsingularplural
nominativeincantātiōincantātiōnēs
genitiveincantātiōnisincantātiōnum
dativeincantātiōnīincantātiōnibus
accusativeincantātiōnemincantātiōnēs
ablativeincantātiōneincantātiōnibus
vocativeincantātiōincantātiōnēs

incantātĭo, ōnis, f. id.,
I. an enchanting, enchantment (post-class.): magicae, Firm. Math. 5, 5: incantationum vires, Tert. Hab. Mul. 2.

Origins

From incantō (“sing, recite, enchant”) (supine stem incantāt-) + -tio (noun-forming suffix).

Quick answers

What does incantātiō mean in Latin?
incantātiō, a noun, means “enchantment; spell, incantation”.
What is the genitive of incantātiō?
The genitive singular is incantātiōnis. incantātiō is feminine, third declension.