noun · neutersecond declension
incantāmentum
incantāmentum n (genitive incantāmentī)
Meaning
- enchantment
- spell, incantation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incantāmentum | incantāmenta |
| genitive | incantāmentī | incantāmentōrum |
| dative | incantāmentō | incantāmentīs |
| accusative | incantāmentum | incantāmenta |
| ablative | incantāmentō | incantāmentīs |
| vocative | incantāmentum | incantāmenta |
incantāmentum, i, n. incanto,
I. a charm, incantation (post-Aug.):
valeantne aliquid verba et incantamenta carminum, Plin. 28, 2, 3, § 10: anile, Amm. 16, 8, 2: anilia incantamenta, id. 29, 2, 3.Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin incantāmentum From incantāre (“sing, recite, enchant”) + -mentum (suffix denoting instrument or medium).