adjectivefirst/second-declension adjective
incaelātus
incaelātus (feminine incaelāta, neuter incaelātum)
Classical[ɪŋ.kae̯ˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[in̠ʲ.t͡ʃeˈlaː.tus]
Meaning
- adjectiveuncarved
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incaelātus | incaelāta | incaelātum |
| genitive | incaelātī | incaelātae | incaelātī |
| dative | incaelātō | incaelātae | incaelātō |
| accusative | incaelātum | incaelātam | incaelātum |
| ablative | incaelātō | incaelātā | incaelātō |
| vocative | incaelāte | incaelāta | incaelātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | incaelātī | incaelātae | incaelāta |
| genitive | incaelātōrum | incaelātārum | incaelātōrum |
| dative | incaelātīs | incaelātīs | incaelātīs |
| accusative | incaelātōs | incaelātās | incaelāta |
| ablative | incaelātīs | incaelātīs | incaelātīs |
| vocative | incaelātī | incaelātae | incaelāta |
incaelātus, ἀτόρνευτος, ἄγλυφος, Gloss. Philox.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinincaelātus
Latin caelatus Latin incaelātus From in- + caelatus.