LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inauxiliātus

inauxiliātus (feminine inauxiliāta, neuter inauxiliātum)
Classical[ɪ.nau̯k.sɪ.liˈaː.tʊs]Ecclesiastical[i.nau̯k.si.liˈaː.tus]

Meaning

  1. adjectiveunassisted, unsupported

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinauxiliātusinauxiliātainauxiliātum
genitiveinauxiliātīinauxiliātaeinauxiliātī
dativeinauxiliātōinauxiliātaeinauxiliātō
accusativeinauxiliātuminauxiliātaminauxiliātum
ablativeinauxiliātōinauxiliātāinauxiliātō
vocativeinauxiliāteinauxiliātainauxiliātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinauxiliātīinauxiliātaeinauxiliāta
genitiveinauxiliātōruminauxiliātāruminauxiliātōrum
dativeinauxiliātīsinauxiliātīsinauxiliātīs
accusativeinauxiliātōsinauxiliātāsinauxiliāta
ablativeinauxiliātīsinauxiliātīsinauxiliātīs
vocativeinauxiliātīinauxiliātaeinauxiliāta

ĭnauxĭlĭātus, a, um 2. in - auxilior,
I. not supported, Vulg. Sap. 12, 16.

Quick answers

What does inauxiliātus mean in Latin?
inauxiliātus, a adjective, means “unassisted, unsupported”.
How do you pronounce inauxiliātus?
In classical Latin, [ɪ.nau̯k.sɪ.liˈaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.nau̯k.si.liˈaː.tus].