adjectivefirst/second-declension adjective
inauxiliātus
inauxiliātus (feminine inauxiliāta, neuter inauxiliātum)
Classical[ɪ.nau̯k.sɪ.liˈaː.tʊs]Ecclesiastical[i.nau̯k.si.liˈaː.tus]
Meaning
- adjectiveunassisted, unsupported
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inauxiliātus | inauxiliāta | inauxiliātum |
| genitive | inauxiliātī | inauxiliātae | inauxiliātī |
| dative | inauxiliātō | inauxiliātae | inauxiliātō |
| accusative | inauxiliātum | inauxiliātam | inauxiliātum |
| ablative | inauxiliātō | inauxiliātā | inauxiliātō |
| vocative | inauxiliāte | inauxiliāta | inauxiliātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inauxiliātī | inauxiliātae | inauxiliāta |
| genitive | inauxiliātōrum | inauxiliātārum | inauxiliātōrum |
| dative | inauxiliātīs | inauxiliātīs | inauxiliātīs |
| accusative | inauxiliātōs | inauxiliātās | inauxiliāta |
| ablative | inauxiliātīs | inauxiliātīs | inauxiliātīs |
| vocative | inauxiliātī | inauxiliātae | inauxiliāta |
ĭnauxĭlĭātus, a, um 2. in - auxilior,
I. not supported, Vulg. Sap. 12, 16.