LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

inaugurō

inaugurō (present infinitive inaugurāre, perfect active inaugurāvī, supine inaugurātum)
Classical[ɪˈnau̯.ɡʊ.roː]Ecclesiastical[iˈnaːu̯.ɡu.ro]

Meaning

  1. to divine, practice augury, take omens from the flight of birds
  2. to consecrate, inaugurate, approve on the basis of omens
  3. to install

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inaugurōinaugurābaminaugurābōinaugurāvīinaugurāveraminaugurāverō
inaugurārō
2nd sg.inaugurāsinaugurābāsinaugurābisinaugurāvistī
inaugurāstī
inaugurāverās
inaugurārās
inaugurāveris
3rd sg.inauguratinaugurābatinaugurābitinaugurāvitinaugurāverat
inaugurārat
inaugurāverit
inaugurārit
1st pl.inaugurāmusinaugurābāmusinaugurābimusinaugurāvimusinaugurāverāmusinaugurāverimus
inaugurārimus
2nd pl.inaugurātisinaugurābātisinaugurābitisinaugurāvistis
inaugurāstis
inaugurāverātis
inaugurārātis
inaugurāveritis
inaugurāritis
3rd pl.inaugurantinaugurābantinaugurābuntinaugurāvērunt
inaugurāvēre, inaugurārunt
inaugurāverant
inaugurārant
inaugurāverint
inaugurārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inaugureminaugurāreminaugurāverim
inaugurārim
inaugurāvissem
inaugurāssem
2nd sg.inaugurēsinaugurārēsinaugurāverīsinaugurāvissēs
inaugurāssēs
3rd sg.inauguretinaugurāretinaugurāverit
inaugurārit
inaugurāvisset
inaugurāsset
1st pl.inaugurēmusinaugurārēmusinaugurāverīmus
inaugurārīmus
inaugurāvissēmus
inaugurāssēmus
2nd pl.inaugurētisinaugurārētisinaugurāverītis
inaugurārītis
inaugurāvissētis
inaugurāssētis
3rd pl.inaugurentinaugurārentinaugurāverint
inaugurārint
inaugurāvissent
inaugurāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inaugurorinaugurābarinaugurābor
2nd sg.inaugurāris
inaugurāre
inaugurābāris
inaugurābāre
inaugurāberis
inaugurābere
3rd sg.inaugurāturinaugurābāturinaugurābitur
1st pl.inaugurāmurinaugurābāmurinaugurābimur
2nd pl.inaugurāminīinaugurābāminīinaugurābiminī
3rd pl.inauguranturinaugurābanturinaugurābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inaugurerinaugurārer
2nd sg.inaugurēris
inaugurēre
inaugurārēris
inaugurārēre
3rd sg.inaugurēturinaugurārētur
1st pl.inaugurēmurinaugurārēmur
2nd pl.inaugurēminīinaugurārēminī
3rd pl.inaugurenturinaugurārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inaugurāinaugurāre
pres. 2nd pl.inaugurāteinaugurāminī
fut. 2nd sg.inaugurātōinaugurātor
fut. 3rd sg.inaugurātōinaugurātor
fut. 2nd pl.inaugurātōte—
fut. 3rd pl.inaugurantōinaugurantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinaugurāreinaugurārī
perfect infinitiveinaugurāvisse
inaugurāsse
inaugurātum esse
future infinitiveinaugurātūrum esseinaugurātum īrī
present participleinaugurāns
inaugurante, inaugurantem, inaugurantēs, inaugurantī, inaugurantia, inaugurantibus, inaugurantis, inaugurantīs, inaugurantium
—
perfect participle—inaugurātus
inaugurāta, inaugurātā, inaugurātae, inaugurātam, inaugurātārum, inaugurātās, inaugurātī, inaugurātōrum, inaugurātōs
future participleinaugurātūrus
inaugurātūra, inaugurātūrā, inaugurātūrae, inaugurātūram, inaugurātūrārum, inaugurātūrās, inaugurātūre, inaugurātūrī, inaugurātūrīs, inaugurātūrō, inaugurātūrōrum, inaugurātūrōs, inaugurātūrum
inaugurandus
inauguranda, inaugurandā, inaugurandae, inaugurandam, inaugurandārum, inaugurandās, inaugurande, inaugurandīs, inaugurandōrum, inaugurandōs
gerundinaugurandī, inaugurandō, inaugurandumsupineinaugurātum, inaugurātū

ĭn-augŭro, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I.
I. Lit. To take omens from the flight of birds, to practise augury, to divine: per sacram viam augures ex arce profecti solent inaugurare, Varr. L. L. 5, § 47 Müll.: impetritum, inauguratum'st: quovis admittunt aves, Plaut. As. 2, 1, 11: Palatinum Romulus, Aventinum Remus ad inaugurandum templa capiunt, Liv. 1, 6, 4: agedum, divine tu, inaugura, fierine possit, quod nunc ego mente concipio, Liv. 1, 36, 4. —Hence, b. inaugŭrāto, adv. (lit. abl. absol.), after consulting the birds: id quia inaugurato Romulus fecerat, Liv. 1, 36, 3: consecrare locum, id. 1, 44, 4.—
II. Transf.
A. To give a certain sanctity to a place or (official) person by ceremony of consulting the flight of birds, to consecrate, inaugurate, install: locum, Liv. 3, 20, 6: VRBEM (Romulus) Calend. Praenest. ap. Inscr. Orell. 2, p. 386: cur non inaugurare? Sume diem; vide, qui te inauguret, Cic. Phil. 2, 43, 110: augur in locum ejus inauguratus est filius, Liv. 30, 26, 10; so, aliquem flaminem, id. 27, 8, 4; 41, 28, 7.—
B. In gen., to install: cena et poculis magnis inauguratur (dux latronum), App. M. 7, p. 191: comitia, quae habentur aut regis aut flaminum inaugurandorum causa, Lab. ap. Gell. 15, 27, 1: si flamines Diales inaugurentur, Gai. Inst. 1, 130.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininaugurō

Latin augur Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin augurō Latin inaugurō From in- + augurō (“prophesy, interpret omens”).

Descendants
  • Catalaninaugurar
  • Englishinaugurate
  • Englishinaugur
  • Frenchinaugurer
  • Italianinaugurare
  • Occitaninaugurar
  • Portugueseinaugurar
  • Romanianinaugura
  • Spanishinaugurar
  • Galicianinaugurar

In English words that came into English from inaugurō

  • inaugurateinaugurō

Quick answers

What does inaugurō mean in Latin?
inaugurō, a verb, means “to divine, practice augury, take omens from the flight of birds; to consecrate, inaugurate, approve on the basis of omens; to install”.
What are the principal parts of inaugurō?
inaugurō, inaugurāre, inaugurāvī, inaugurātum (first conjugation).
How do you pronounce inaugurō?
In classical Latin, [ɪˈnau̯.ɡʊ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈnaːu̯.ɡu.ro].
Where does inaugurō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin inaugurō.