LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inaudītus

inaudītus (feminine inaudīta, neuter inaudītum)
Classical[ɪ.nau̯ˈdiː.tʊs]Ecclesiastical[i.nau̯ˈdiː.tus]

Meaning

  1. adjectiveunheard of; novel, new

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinaudītusinaudītainaudītum
genitiveinaudītīinaudītaeinaudītī
dativeinaudītōinaudītaeinaudītō
accusativeinaudītuminaudītaminaudītum
ablativeinaudītōinaudītāinaudītō
vocativeinaudīteinaudītainaudītum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinaudītīinaudītaeinaudīta
genitiveinaudītōruminaudītāruminaudītōrum
dativeinaudītīsinaudītīsinaudītīs
accusativeinaudītōsinaudītāsinaudīta
ablativeinaudītīsinaudītīsinaudītīs
vocativeinaudītīinaudītaeinaudīta

ĭnaudītus, a, um, Part., from inaudio.
ĭn-audītus, a, um, adj.,
I. unheard.
I. (On account of its novelty or strangeness.) Unheard-of, unusual, strange, new (freq. and class.; a favorite word of Cic.): nihil dicam reconditum, nihil aut inauditum vobis aut cuiquam novum, Cic. de Or. 1, 31, 137; cf. id. Rep. 2, 12: quod nobis inauditum est, Quint. 1, 6, 9: novum est, non dico inusitatum, verum omnino inauditum, Cic. Caecin. 13, 36; cf. id. Vatin. 14, 33: novum crimen et ante hunc diem inauditum, id. Leg. 1, 1: insignis quaedam, inaudita, nova magnitudo animi, id. Sest. 39, 85: incredibilis atque inaudita gravitas, id. Balb. 5, 13: modus et inauditus et incredibilis, Quint. 7, 6, 11: novellas et inauditas sectas veteribus religionibus opponere, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 3, 3; cf. § 7.— Comp.: hominum nescias invisitatius an inauditius genus, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 3, 14.—
II. Unheard (of an accused person), without a hearing (only post-Aug.): inauditus et indefensus, Tac. A. 2, 77; 4, 11; cf.: inauditos et innoxios relegavit, Suet. Claud. 38; id. Galb. 14; id. Vit. 14; Just. 22, 2 fin.; also of the cause or defence of the accused: neque inaudita causa quemquam damnari, etc., Dig. 48, 17, 1.—*
III. Without hearing: alia (animalia) gignuntur aut inodora inauditave, Gell. 7, 6, 1 (al. inauritave).

Origins

Perfect passive participle of inaudiō.

Descendants
  • Italianinaudito
  • Portugueseinaudito
  • Spanishinaudito
  • Galicianinaudito

Quick answers

What does inaudītus mean in Latin?
inaudītus, a adjective, means “unheard of; novel, new”.
How do you pronounce inaudītus?
In classical Latin, [ɪ.nau̯ˈdiː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.nau̯ˈdiː.tus].