adjectivefirst/second-declension adjective
inaudītus
inaudītus (feminine inaudīta, neuter inaudītum)
Classical[ɪ.nau̯ˈdiː.tʊs]Ecclesiastical[i.nau̯ˈdiː.tus]
Meaning
- adjectiveunheard of; novel, new
Latīnē defined in Latin in our graded readers
numquam anteā audītusinaudītus -a -um — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 6 and IVLIANVS II: Imperium, ch. 10
unheard-of
inaudītus -a -um — in De Bello Gallico III
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inaudītus | inaudīta | inaudītum |
| genitive | inaudītī | inaudītae | inaudītī |
| dative | inaudītō | inaudītae | inaudītō |
| accusative | inaudītum | inaudītam | inaudītum |
| ablative | inaudītō | inaudītā | inaudītō |
| vocative | inaudīte | inaudīta | inaudītum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inaudītī | inaudītae | inaudīta |
| genitive | inaudītōrum | inaudītārum | inaudītōrum |
| dative | inaudītīs | inaudītīs | inaudītīs |
| accusative | inaudītōs | inaudītās | inaudīta |
| ablative | inaudītīs | inaudītīs | inaudītīs |
| vocative | inaudītī | inaudītae | inaudīta |
ĭnaudītus, a, um, Part., from inaudio.
ĭn-audītus, a, um, adj.,
I. unheard.
I. (On account of its novelty or strangeness.) Unheard-of, unusual, strange, new (freq. and class.;
a favorite word of Cic.): nihil dicam reconditum, nihil aut inauditum vobis aut cuiquam novum, Cic. de Or. 1, 31, 137; cf. id. Rep. 2, 12: quod nobis inauditum est, Quint. 1, 6, 9: novum est, non dico inusitatum, verum omnino inauditum, Cic. Caecin. 13, 36; cf. id. Vatin. 14, 33: novum crimen et ante hunc diem inauditum, id. Leg. 1, 1: insignis quaedam, inaudita, nova magnitudo animi, id. Sest. 39, 85: incredibilis atque inaudita gravitas, id. Balb. 5, 13: modus et inauditus et incredibilis, Quint. 7, 6, 11: novellas et inauditas sectas veteribus religionibus opponere, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 3, 3; cf. § 7.— Comp.: hominum nescias invisitatius an inauditius genus, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. 3, 14.—II. Unheard (of an accused person), without a hearing (only post-Aug.):
inauditus et indefensus, Tac. A. 2, 77; 4, 11; cf.: inauditos et innoxios relegavit, Suet. Claud. 38; id. Galb. 14; id. Vit. 14; Just. 22, 2 fin.; also of the cause or defence of the accused: neque inaudita causa quemquam damnari, etc., Dig. 48, 17, 1.—*III. Without hearing:
alia (animalia) gignuntur aut inodora inauditave, Gell. 7, 6, 1 (al. inauritave).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-audītus adj.,
unheard-of, unusual, strange, new, incredible: agger novi generis atque inauditus, Cs.: scelus: incredibilis atque inaudita gravitas: cui sunt inauditae querellae tuae?: volucres, Ta.—Unheard, not brought to trial: alqm inauditum damnare, Ta.
Origins
Perfect passive participle of inaudiō.
Descendants
- Italianinaudito
- Portugueseinaudito
- Spanishinaudito
- Galicianinaudito