adjectivefirst/second-declension adjective
inabsolūtus
inabsolūtus (feminine inabsolūta, neuter inabsolūtum)
Classical[ɪ.nap.sɔˈɫuː.tʊs]Ecclesiastical[i.nab.soˈluː.tus]
Meaning
- adjectiveunfinished, incomplete
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inabsolūtus | inabsolūta | inabsolūtum |
| genitive | inabsolūtī | inabsolūtae | inabsolūtī |
| dative | inabsolūtō | inabsolūtae | inabsolūtō |
| accusative | inabsolūtum | inabsolūtam | inabsolūtum |
| ablative | inabsolūtō | inabsolūtā | inabsolūtō |
| vocative | inabsolūte | inabsolūta | inabsolūtum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inabsolūtī | inabsolūtae | inabsolūta |
| genitive | inabsolūtōrum | inabsolūtārum | inabsolūtōrum |
| dative | inabsolūtīs | inabsolūtīs | inabsolūtīs |
| accusative | inabsolūtōs | inabsolūtās | inabsolūta |
| ablative | inabsolūtīs | inabsolūtīs | inabsolūtīs |
| vocative | inabsolūtī | inabsolūtae | inabsolūta |
ĭn-absŏlūtus, a, um, adj.,
I. unfinished, incomplete (post-class.), App. Dogm. Plat. 1, p. 3, 25.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininabsolūtus
Latin abder. Latin ab- Proto-Indo-European *s(w)éder. Latin se- Latin luō Latin solvō Latin absolvōder. Latin absolūtus Latin inabsolūtus From in- + absolūtus.