adjectivefirst/second-declension adjective
inabruptus
inabruptus (feminine inabrupta, neuter inabruptum)
Classical[ɪ.naˈbrʊp.tʊs]Ecclesiastical[i.naˈbrup.tus]
Meaning
- adjectiveunbroken
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inabruptus | inabrupta | inabruptum |
| genitive | inabruptī | inabruptae | inabruptī |
| dative | inabruptō | inabruptae | inabruptō |
| accusative | inabruptum | inabruptam | inabruptum |
| ablative | inabruptō | inabruptā | inabruptō |
| vocative | inabrupte | inabrupta | inabruptum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inabruptī | inabruptae | inabrupta |
| genitive | inabruptōrum | inabruptārum | inabruptōrum |
| dative | inabruptīs | inabruptīs | inabruptīs |
| accusative | inabruptōs | inabruptās | inabrupta |
| ablative | inabruptīs | inabruptīs | inabruptīs |
| vocative | inabruptī | inabruptae | inabrupta |
ĭn-abruptus, a, um, adj.,
I. not broken off, unbroken:
catena, Stat. S. 5, 1, 44.Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininabruptus
Latin abrumpō Latin abruptus Latin inabruptus From in- + abruptus.