LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

impulsīvus

impulsīvus (feminine impulsīva, neuter impulsīvum)
Classical[ɪm.pʊɫˈsiː.wʊs]Ecclesiastical[im.pulˈsiː.vus]

Meaning

  1. adjectiveimpulsive

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpulsīvusimpulsīvaimpulsīvum
genitiveimpulsīvīimpulsīvaeimpulsīvī
dativeimpulsīvōimpulsīvaeimpulsīvō
accusativeimpulsīvumimpulsīvamimpulsīvum
ablativeimpulsīvōimpulsīvāimpulsīvō
vocativeimpulsīveimpulsīvaimpulsīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpulsīvīimpulsīvaeimpulsīva
genitiveimpulsīvōrumimpulsīvārumimpulsīvōrum
dativeimpulsīvīsimpulsīvīsimpulsīvīs
accusativeimpulsīvōsimpulsīvāsimpulsīva
ablativeimpulsīvīsimpulsīvīsimpulsīvīs
vocativeimpulsīvīimpulsīvaeimpulsīva

Origins

From impulsus + -īvus.

Descendants
  • Catalanimpulsiu
  • Englishimpulsive
  • Frenchimpulsif
  • Italianimpulsivo
  • Portugueseimpulsivo
  • Romanianimpulsiv
  • Spanishimpulsivo
  • Galicianimpulsivo

In English words that came into English from impulsīvus

  • impulsiveimpulsīvus

Quick answers

What does impulsīvus mean in Latin?
impulsīvus, a adjective, means “impulsive”.
How do you pronounce impulsīvus?
In classical Latin, [ɪm.pʊɫˈsiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.pulˈsiː.vus].