LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

imprōvidus

imprōvidus (feminine imprōvida, neuter imprōvidum)
Classical[ɪmˈproː.wɪ.dʊs]Ecclesiastical[imˈprɔː.vi.dus]

Meaning

  1. adjectivenot looking before
  2. adjectiveimprovident
  3. adjectivesudden
  4. adjectiveunsuspecting, blinded
  5. adjectiveunprepared
    Hīc aliud maius miserīs multōque tremendum obicitur magis atque imprōvida pectora turbat.Then something greater and more terrible befalls us wretches, and stirs our unsuspecting souls.Vergil, Aeneis II, 200

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimprōvidusimprōvidaimprōvidum
genitiveimprōvidīimprōvidaeimprōvidī
dativeimprōvidōimprōvidaeimprōvidō
accusativeimprōvidumimprōvidamimprōvidum
ablativeimprōvidōimprōvidāimprōvidō
vocativeimprōvideimprōvidaimprōvidum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimprōvidīimprōvidaeimprōvida
genitiveimprōvidōrumimprōvidārumimprōvidōrum
dativeimprōvidīsimprōvidīsimprōvidīs
accusativeimprōvidōsimprōvidāsimprōvida
ablativeimprōvidīsimprōvidīsimprōvidīs
vocativeimprōvidīimprōvidaeimprōvida

imprōvĭdus (inpr-), a, um, adj. 2. in-providus,
I. not foreseeing, not anticipating, improvident (class.; syn.: incautus, imprudens, inconsultus).
(a). Absol.: duces, Cic. Att. 7, 20, 2: senes, id. Lael. 26, 100: improvidos incautosque hostes opprimere, Liv. 22, 19, 6; Cic. Fam. 2, 16, 1: hominum mentes occupare, id. Lig. 6, 17: pectora, Verg. A. 2, 200: adulescens improvida aetate, Cic. Tusc. 5, 21, 62 fin.: aetas puerorum, Lucr. 1, 939; 4, 14: tela, quae et ipsa caeca et improvida feruntur, aimless, Plin. Ep. 4, 22, 5: festinatio inprovida est et caeca, Liv. 22, 39, 22.—
(b). With gen.: futuri certaminis Romanus veniebat, Liv. 26, 39, 7: rudis et improvida hujus mali civitas, Plin. 36, 3, 3, § 7: (Vitellius) ignarus militiae, improvidus consilii, Tac. H. 3, 56.—*
(g). With inf.: hasta improvida servasse spatium campi distantis, Sil. 4, 286.—Adv.: imprōvĭdē, improvidently: se in praeceps dare, Liv. 27, 27, 11; Col. 6, 17, 35.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimprōvidus

Latin prōvidus Latin imprōvidus From in- + prōvidus.

Descendants
  • Italianimprovvido

Quick answers

What does imprōvidus mean in Latin?
imprōvidus, a adjective, means “not looking before; improvident; sudden”.
How do you pronounce imprōvidus?
In classical Latin, [ɪmˈproː.wɪ.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈprɔː.vi.dus].
Where does imprōvidus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin imprōvidus.