adjectivefirst/second-declension adjective
improprius
improprius (feminine impropria, neuter improprium, adverb impropriē)
Classical[ɪmˈprɔ.pri.ʊs]Ecclesiastical[imˈprɔː.pri.us]
Meaning
- adjectivenot-befitting, unsuitable, improper
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | improprius | impropria | improprium |
| genitive | impropriī | impropriae | impropriī |
| dative | impropriō | impropriae | impropriō |
| accusative | improprium | impropriam | improprium |
| ablative | impropriō | impropriā | impropriō |
| vocative | improprie | impropria | improprium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impropriī | impropriae | impropria |
| genitive | impropriōrum | impropriārum | impropriōrum |
| dative | impropriīs | impropriīs | impropriīs |
| accusative | impropriōs | impropriās | impropria |
| ablative | impropriīs | impropriīs | impropriīs |
| vocative | impropriī | impropriae | impropria |
imprō^prĭus (inpr-), a, um, adj. 2. in-proprius,
I. not befitting a thing, unsuitable, improper (post-Aug.):
nec improprium nec inusitatum nomen, Quint. 8, 4, 16; cf. cognomen, Plin. 37, 8, 37, § 116: verba, Quint. 8, 3, 57: tropus maxime improprius, id. 8, 6, 37.—Neutr. as subst.: impropri-um, i, something improper, impropriety, faultiness: ei (proprietati) contrarium est vitium; id apud nos improprium, ἄκυρον apud Graecos vocatur, quale est: Tantum sperare dolorem, Quint. 8, 2, 3: sciam us, nihil ornatum esse, quod sit improprium, id. 8, 3, 15; 1, 5, 46.—In plur., Quint. 1, 8, 13; 2, 5, 10; 10, 3, 20; 12, 10, 42. — Adv.: im-propriē, improperly, Plin. 8, 10, 10, § 29; Gell. 6, 6, 2; 17, 1, 1.In English words that came into English from improprius
- improperimproprius