LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

improprius

improprius (feminine impropria, neuter improprium, adverb impropriē)
Classical[ɪmˈprɔ.pri.ʊs]Ecclesiastical[imˈprɔː.pri.us]

Meaning

  1. adjectivenot-befitting, unsuitable, improper

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpropriusimpropriaimproprium
genitiveimpropriīimpropriaeimpropriī
dativeimpropriōimpropriaeimpropriō
accusativeimpropriumimpropriamimproprium
ablativeimpropriōimpropriāimpropriō
vocativeimproprieimpropriaimproprium
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpropriīimpropriaeimpropria
genitiveimpropriōrumimpropriārumimpropriōrum
dativeimpropriīsimpropriīsimpropriīs
accusativeimpropriōsimpropriāsimpropria
ablativeimpropriīsimpropriīsimpropriīs
vocativeimpropriīimpropriaeimpropria

imprō^prĭus (inpr-), a, um, adj. 2. in-proprius,
I. not befitting a thing, unsuitable, improper (post-Aug.): nec improprium nec inusitatum nomen, Quint. 8, 4, 16; cf. cognomen, Plin. 37, 8, 37, § 116: verba, Quint. 8, 3, 57: tropus maxime improprius, id. 8, 6, 37.—Neutr. as subst.: impropri-um, i, something improper, impropriety, faultiness: ei (proprietati) contrarium est vitium; id apud nos improprium, ἄκυρον apud Graecos vocatur, quale est: Tantum sperare dolorem, Quint. 8, 2, 3: sciam us, nihil ornatum esse, quod sit improprium, id. 8, 3, 15; 1, 5, 46.—In plur., Quint. 1, 8, 13; 2, 5, 10; 10, 3, 20; 12, 10, 42. — Adv.: im-propriē, improperly, Plin. 8, 10, 10, § 29; Gell. 6, 6, 2; 17, 1, 1.

In English words that came into English from improprius

  • improperimproprius

Quick answers

What does improprius mean in Latin?
improprius, a adjective, means “not-befitting, unsuitable, improper”.
How do you pronounce improprius?
In classical Latin, [ɪmˈprɔ.pri.ʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈprɔː.pri.us].