noun · masculinesecond declension
implantātus
implantātus m (genitive implantātī)
Classical[ɪm.pɫanˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[im.planˈtaː.tus]
Meaning
- New Latinimplant
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | implantātus | implantātī |
| genitive | implantātī | implantātōrum |
| dative | implantātō | implantātīs |
| accusative | implantātum | implantātōs |
| ablative | implantātō | implantātīs |
| vocative | implantāte | implantātī |
Origins
Substantivised perfect passive participle of implantō.