adjectivethird-declension two-termination adjective
impetrābilis
impetrābilis (neuter impetrābile)
Classical[ɪm.pɛˈtraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[im.peˈtraː.bi.lis]
Meaning
- two terminationeasy to be obtained, attainable
- two terminationthat which easily obtains or effects, successful
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impetrābilis | impetrābilis | impetrābile |
| genitive | impetrābilis | impetrābilis | impetrābilis |
| dative | impetrābilī | impetrābilī | impetrābilī |
| accusative | impetrābilem | impetrābilem | impetrābile |
| ablative | impetrābilī | impetrābilī | impetrābilī |
| vocative | impetrābilis | impetrābilis | impetrābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impetrābilēs | impetrābilēs | impetrābilia |
| genitive | impetrābilium | impetrābilium | impetrābilium |
| dative | impetrābilibus | impetrābilibus | impetrābilibus |
| accusative | impetrābilīs impetrābilēs | impetrābilīs impetrābilēs | impetrābilia |
| ablative | impetrābilibus | impetrābilibus | impetrābilibus |
| vocative | impetrābilēs | impetrābilēs | impetrābilia |
impĕtrābĭlis (inp-), e, adj. impetro.
I. Pass., easy to be obtained, attainable (rare;
not in Cic. and Cæs.): cui postulanti triumphum rerum gestarum magnitudo impetrabilem faciebat, Liv. 39, 29, 4: venia, id. 36, 33, 5: omnia et tuta apud Romanos, id. 25, 29, 8: votum facite Junoni, Prop. 4 (5), 1, 101. quo impetrabilior pax esset, Liv. 30, 16, 15.— II. Act., that easily obtains or effects, successful (ante- and postclass.):
non potuit venire orator magis ad me impetrabilis, Plaut. Most. 5, 2, 40: impetrabilior qui vivat, nullus est, id. Merc. 3, 4, 20: Nicator Seleucus efficaciae impetrabilis rex, Anim. 14, 8: dies, on which a wish is gained, favorable, propitious, Plaut. Ep. 3, 2, 6: efficacia, Amm. 14, 8, 6; 15, 8, 21.— Adv.: impĕtrābĭlĭter, in a way likely to attain: impetrabilius, Symm. Or. pro Patr. 4 Mai.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
impetrābilis (inp-) e, adj. with comp.
impetro, to be obtained, attainable, practicable: venia, L.: Iunoni votum facere impetrabile, Pr.: quo impetrabilior pax esset, L.
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin impetrābilis From impetrō (“to accomplish, succeed”) + -bilis.