LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

impertiō

impertiō (present infinitive impertīre, perfect active impertīvī or impertiī, supine impertītum)
Classical[ɪmˈpɛr.ti.oː]Ecclesiastical[imˈpɛr.t͡si.o]

Meaning

  1. to bestow, impart, entrust
  2. to share
  3. to communicate
  4. to make one a sharer or partaker in any thing

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Impertire · Tribuere · Participare · Communicare

Impertire and tribuere denote giving a portion, without reference to any share, which the giver is to retain for himself; impertire means giving, as an act of free will and of goodness; tribuere, as an act of justice, or of judiciousness; whereas participare and communicare, the giving a share of something of which one also retains a share one’s self; participare has generally the receiver for its object, who is to share a possession; but communicare, generally the thing shared, in the use of which the receiver is to have a share. (iv. 158.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.impertiōimpertiēbamimpertiamimpertīvī
impertiī
impertīveram
impertieram
impertīverō
impertierō
2nd sg.impertīsimpertiēbāsimpertiēsimpertīvistī
impertiistī
impertīverās
impertierās
impertīveris
impertieris
3rd sg.impertitimpertiēbatimpertietimpertīvit
impertiit
impertīverat
impertierat
impertīverit
impertierit
1st pl.impertīmusimpertiēbāmusimpertiēmusimpertīvimus
impertiimus
impertīverāmus
impertierāmus
impertīverimus
impertierimus
2nd pl.impertītisimpertiēbātisimpertiētisimpertīvistis
impertiistis
impertīverātis
impertierātis
impertīveritis
impertieritis
3rd pl.impertiuntimpertiēbantimpertientimpertīvērunt
impertīvēre, impertiērunt, impertiēre
impertīverant
impertierant
impertīverint
impertierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.impertiamimpertīremimpertīverim
impertierim
impertīvissem
impertiissem
2nd sg.impertiāsimpertīrēsimpertīverīs
impertierīs
impertīvissēs
impertiissēs
3rd sg.impertiatimpertīretimpertīverit
impertierit
impertīvisset
impertiisset
1st pl.impertiāmusimpertīrēmusimpertīverīmus
impertierīmus
impertīvissēmus
impertiissēmus
2nd pl.impertiātisimpertīrētisimpertīverītis
impertierītis
impertīvissētis
impertiissētis
3rd pl.impertiantimpertīrentimpertīverint
impertierint
impertīvissent
impertiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.impertiorimpertiēbarimpertiar
2nd sg.impertīris
impertīre
impertiēbāris
impertiēbāre
impertiēris
impertiēre
3rd sg.impertīturimpertiēbāturimpertiētur
1st pl.impertīmurimpertiēbāmurimpertiēmur
2nd pl.impertīminīimpertiēbāminīimpertiēminī
3rd pl.impertiunturimpertiēbanturimpertientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.impertiarimpertīrer
2nd sg.impertiāris
impertiāre
impertīrēris
impertīrēre
3rd sg.impertiāturimpertīrētur
1st pl.impertiāmurimpertīrēmur
2nd pl.impertiāminīimpertīrēminī
3rd pl.impertianturimpertīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.impertīimpertīre
pres. 2nd pl.impertīteimpertīminī
fut. 2nd sg.impertītōimpertītor
fut. 3rd sg.impertītōimpertītor
fut. 2nd pl.impertītōte—
fut. 3rd pl.impertiuntōimpertiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveimpertīreimpertīrī
perfect infinitiveimpertīvisse
impertiisse
impertītum esse
future infinitiveimpertītūrum esseimpertītum īrī
present participleimpertiēns—
perfect participle—impertītus
impertīta, impertītā, impertītae, impertītam, impertītārum, impertītās, impertītī, impertītōrum, impertītōs
future participleimpertītūrus
impertītūra, impertītūrā, impertītūrae, impertītūram, impertītūrārum, impertītūrās, impertītūre, impertītūrī, impertītūrīs, impertītūrō, impertītūrōrum, impertītūrōs, impertītūrum
impertiendus
impertiundus, impertienda, impertiendā, impertiendae, impertiendam, impertiendārum, impertiendās, impertiende, impertiendīs, impertiendōrum, impertiendōs
gerundimpertiendī, impertiendō, impertiendumsupineimpertītum, impertītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

laudem tribuere, impertire alicui
to praise, extol, commend a person.
salutem alicui dicere, impertire, nuntiare
to greet a person.
civitatem alicui dare, tribuere, impertire
to present a person with the freedom of the city.
doctrinae, quibus aetas puerilis impertiri solet (Nep. Att. 1. 2)
the usual subjects taught to boys.

impertio (inp-; also impartio, Liv. 38, 36), īvi or ĭi, ītum (old
I. fut. impertibis, Nov. ap. Non. 27, 33; Com. Fragm. v. 12 Rib.), 4 (also in the dep. form im-pertior; inf. impertiri, Ter. Ad. 3, 2, 22; Verg. Cat. 15; App. M. 3, p. 215 al.), v. a. in-partio, to share with another, to communicate, bestow, impart a thing (class.; a favorite word of Cic.; cf. communico, participo, partior).—With dat.: si quam praestantiam virtutis, ingenii, fortunae consecuti sunt, impertiant ea suis communicentque cum proximis, Cic. Lael. 19, 70: oneris mei partem nemini impertio, id. Sull. 3, 9: te exorabo, ut mihi quoque et Catulo tuae suavitatis aliquid impertias, id. de Or. 2, 4, 16: imperti etiam populo potestatis aliquid, id. Rep. 2, 28; id. Fragm. ap. Non. 37, 27: si aliquid impertivit tibi sui consilii, id. Fam. 5, 2, 9: unum diem festum Marcellis, id. Verr. 2, 2, 21, § 51: dolorem suum nobis, id. Att. 2, 23, 2: molestias senectutis suae vestris familiis, id. Fragm. ap. Non. 37, 25 (Rep. 5, 8 Mos.): Terentia impertit tibi multam salutem, salutes thee heartily, id. Att. 2, 12, 4: hominibus indigentibus de re familiari, id. Off. 2, 15, 54: talem te et nobis impertias, wouldst show, id. Rosc. Am. 4, 11: a te peto, ut aliquid impertias temporis huic quoque cogitationi, id. Att. 9, 11, A, 3: tantum temporis huic studio, id. Balb. 1, 3: aures studiis honestis, Tac. A. 14, 21: aliquid suorum studiorum philosophiae quoque, Cic. Fin. 5, 2, 6: meum laborem hominum periculis sublevandis, id. Mur. 4, 8: aliis gaudium suum, Liv. 27, 51, 4: conjugibus liberisque tam laetum nuntium, id. 27, 51, 7.— With ad: nihil tuae prudentiae ad salutem meam, Cic. Att. 3, 15, 7: (ignis) ceteris naturis omnibus salutarem impertit et vitalem calorem, id. N. D. 2, 10, 27.—In pass.: huic plausus maximi, signa praeterea benevolentiae permulta a bonis impertiuntur, Cic. Att. 2, 18, 1: viro forti collegae meo laus impertitur, id. Cat. 3, 6, 14: pro his impertitis oppugnatum patriam nostram veniunt, i. e. for these favors, benefits, Liv. 21, 41, 13. —Absol.: quibus potest, impertit, Lucil. ap. Non. 37, 22: si quid novisti rectius istis, candidus imperti: si non, his utere mecum, Hor. Ep. 1, 6, 68.—
II. Transf.: aliquem aliqua re, to make one a sharer or partaker in any thing, to present him with (very rare; not in Cic.): advenientem peregre erum suum Stratippoclem Salva impertit salute Epidicus, greets, wishes health, Plaut. Epid. 1, 2, 23: Parmenonem suum plurima salute, Ter. Eun. 2, 2, 40; cf. Plaut. Ps. 1, 5, 40: obsecret, se ut nuntio hoc impertiam, id. Stich. 2, 1, 27: neque quemquam osculo impertiit, ac ne resalutatione quidem, Suet. Ner. 37: solos numquam donis impertiendos putavit, id. Aug. 25: reliquit eum nullo praeter auguralis sacerdotii honore impertitum, id. Claud. 4.— Pass.: doctrinis, quibus puerilis aetas impertiri debet, Nep. Att. 1, 2.— In dep. form: cesso eram hoc malo impertiri propere? Ter. Ad. 3, 2, 22.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinimpertiō

Latin partiō Latin impertiō From in- + partiō (“share”).

In English words that came into English from impertiō

  • impartimpartiō

Quick answers

What does impertiō mean in Latin?
impertiō, a verb, means “to bestow, impart, entrust; to share; to communicate”.
What are the principal parts of impertiō?
impertiō, impertīre, impertīvī, impertītum (fourth conjugation).
How do you pronounce impertiō?
In classical Latin, [ɪmˈpɛr.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpɛr.t͡si.o].
Where does impertiō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin impertiō.