impertiō
Meaning
- to bestow, impart, entrust
- to share
- to communicate
- to make one a sharer or partaker in any thing
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Impertire · Tribuere · Participare · Communicare
Impertire and tribuere denote giving a portion, without reference to any share, which the giver is to retain for himself; impertire means giving, as an act of free will and of goodness; tribuere, as an act of justice, or of judiciousness; whereas participare and communicare, the giving a share of something of which one also retains a share one’s self; participare has generally the receiver for its object, who is to share a possession; but communicare, generally the thing shared, in the use of which the receiver is to have a share. (iv. 158.)
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | impertiō | impertiēbam | impertiam | impertīvī impertiī | impertīveram impertieram | impertīverō impertierō |
| 2nd sg. | impertīs | impertiēbās | impertiēs | impertīvistī impertiistī | impertīverās impertierās | impertīveris impertieris |
| 3rd sg. | impertit | impertiēbat | impertiet | impertīvit impertiit | impertīverat impertierat | impertīverit impertierit |
| 1st pl. | impertīmus | impertiēbāmus | impertiēmus | impertīvimus impertiimus | impertīverāmus impertierāmus | impertīverimus impertierimus |
| 2nd pl. | impertītis | impertiēbātis | impertiētis | impertīvistis impertiistis | impertīverātis impertierātis | impertīveritis impertieritis |
| 3rd pl. | impertiunt | impertiēbant | impertient | impertīvērunt impertīvēre, impertiērunt, impertiēre | impertīverant impertierant | impertīverint impertierint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | impertiam | impertīrem | impertīverim impertierim | impertīvissem impertiissem |
| 2nd sg. | impertiās | impertīrēs | impertīverīs impertierīs | impertīvissēs impertiissēs |
| 3rd sg. | impertiat | impertīret | impertīverit impertierit | impertīvisset impertiisset |
| 1st pl. | impertiāmus | impertīrēmus | impertīverīmus impertierīmus | impertīvissēmus impertiissēmus |
| 2nd pl. | impertiātis | impertīrētis | impertīverītis impertierītis | impertīvissētis impertiissētis |
| 3rd pl. | impertiant | impertīrent | impertīverint impertierint | impertīvissent impertiissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | impertior | impertiēbar | impertiar |
| 2nd sg. | impertīris impertīre | impertiēbāris impertiēbāre | impertiēris impertiēre |
| 3rd sg. | impertītur | impertiēbātur | impertiētur |
| 1st pl. | impertīmur | impertiēbāmur | impertiēmur |
| 2nd pl. | impertīminī | impertiēbāminī | impertiēminī |
| 3rd pl. | impertiuntur | impertiēbantur | impertientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | impertiar | impertīrer |
| 2nd sg. | impertiāris impertiāre | impertīrēris impertīrēre |
| 3rd sg. | impertiātur | impertīrētur |
| 1st pl. | impertiāmur | impertīrēmur |
| 2nd pl. | impertiāminī | impertīrēminī |
| 3rd pl. | impertiantur | impertīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | impertī | impertīre |
| pres. 2nd pl. | impertīte | impertīminī |
| fut. 2nd sg. | impertītō | impertītor |
| fut. 3rd sg. | impertītō | impertītor |
| fut. 2nd pl. | impertītōte | — |
| fut. 3rd pl. | impertiuntō | impertiuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | impertīre | impertīrī |
| perfect infinitive | impertīvisse impertiisse | impertītum esse |
| future infinitive | impertītūrum esse | impertītum īrī |
| present participle | impertiēns | — |
| perfect participle | — | impertītus impertīta, impertītā, impertītae, impertītam, impertītārum, impertītās, impertītī, impertītōrum, impertītōs |
| future participle | impertītūrus impertītūra, impertītūrā, impertītūrae, impertītūram, impertītūrārum, impertītūrās, impertītūre, impertītūrī, impertītūrīs, impertītūrō, impertītūrōrum, impertītūrōs, impertītūrum | impertiendus impertiundus, impertienda, impertiendā, impertiendae, impertiendam, impertiendārum, impertiendās, impertiende, impertiendīs, impertiendōrum, impertiendōs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- laudem tribuere, impertire alicui
- to praise, extol, commend a person.
- salutem alicui dicere, impertire, nuntiare
- to greet a person.
- civitatem alicui dare, tribuere, impertire
- to present a person with the freedom of the city.
- doctrinae, quibus aetas puerilis impertiri solet (Nep. Att. 1. 2)
- the usual subjects taught to boys.
si quam praestantiam virtutis, ingenii, fortunae consecuti sunt, impertiant ea suis communicentque cum proximis, Cic. Lael. 19, 70: oneris mei partem nemini impertio, id. Sull. 3, 9: te exorabo, ut mihi quoque et Catulo tuae suavitatis aliquid impertias, id. de Or. 2, 4, 16: imperti etiam populo potestatis aliquid, id. Rep. 2, 28; id. Fragm. ap. Non. 37, 27: si aliquid impertivit tibi sui consilii, id. Fam. 5, 2, 9: unum diem festum Marcellis, id. Verr. 2, 2, 21, § 51: dolorem suum nobis, id. Att. 2, 23, 2: molestias senectutis suae vestris familiis, id. Fragm. ap. Non. 37, 25 (Rep. 5, 8 Mos.): Terentia impertit tibi multam salutem, salutes thee heartily, id. Att. 2, 12, 4: hominibus indigentibus de re familiari, id. Off. 2, 15, 54: talem te et nobis impertias, wouldst show, id. Rosc. Am. 4, 11: a te peto, ut aliquid impertias temporis huic quoque cogitationi, id. Att. 9, 11, A, 3: tantum temporis huic studio, id. Balb. 1, 3: aures studiis honestis, Tac. A. 14, 21: aliquid suorum studiorum philosophiae quoque, Cic. Fin. 5, 2, 6: meum laborem hominum periculis sublevandis, id. Mur. 4, 8: aliis gaudium suum, Liv. 27, 51, 4: conjugibus liberisque tam laetum nuntium, id. 27, 51, 7.— With ad: nihil tuae prudentiae ad salutem meam, Cic. Att. 3, 15, 7: (ignis) ceteris naturis omnibus salutarem impertit et vitalem calorem, id. N. D. 2, 10, 27.—In pass.: huic plausus maximi, signa praeterea benevolentiae permulta a bonis impertiuntur, Cic. Att. 2, 18, 1: viro forti collegae meo laus impertitur, id. Cat. 3, 6, 14: pro his impertitis oppugnatum patriam nostram veniunt, i. e. for these favors, benefits, Liv. 21, 41, 13. —Absol.: quibus potest, impertit, Lucil. ap. Non. 37, 22: si quid novisti rectius istis, candidus imperti: si non, his utere mecum, Hor. Ep. 1, 6, 68.—not in Cic.): advenientem peregre erum suum Stratippoclem Salva impertit salute Epidicus, greets, wishes health, Plaut. Epid. 1, 2, 23: Parmenonem suum plurima salute, Ter. Eun. 2, 2, 40; cf. Plaut. Ps. 1, 5, 40: obsecret, se ut nuntio hoc impertiam, id. Stich. 2, 1, 27: neque quemquam osculo impertiit, ac ne resalutatione quidem, Suet. Ner. 37: solos numquam donis impertiendos putavit, id. Aug. 25: reliquit eum nullo praeter auguralis sacerdotii honore impertitum, id. Claud. 4.— Pass.: doctrinis, quibus puerilis aetas impertiri debet, Nep. Att. 1, 2.— In dep. form: cesso eram hoc malo impertiri propere? Ter. Ad. 3, 2, 22.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinimpertiō
Latin partiō Latin impertiō From in- + partiō (“share”).
In English words that came into English from impertiō
- impartimpartiō