LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

impertinēns

impertinēns (genitive impertinentis)
Classical[ɪmˈpɛr.tɪ.nẽːs]Ecclesiastical[imˈpɛr.ti.nens]

Meaning

  1. one terminationnot belonging thereto

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpertinēnsimpertinēnsimpertinēns
genitiveimpertinentisimpertinentisimpertinentis
dativeimpertinentīimpertinentīimpertinentī
accusativeimpertinentemimpertinentemimpertinēns
ablativeimpertinente
impertinentī
impertinente
impertinentī
impertinente
impertinentī
vocativeimpertinēnsimpertinēnsimpertinēns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpertinentēsimpertinentēsimpertinentia
genitiveimpertinentiumimpertinentiumimpertinentium
dativeimpertinentibusimpertinentibusimpertinentibus
accusativeimpertinentēs
impertinentīs
impertinentēs
impertinentīs
impertinentia
ablativeimpertinentibusimpertinentibusimpertinentibus
vocativeimpertinentēsimpertinentēsimpertinentia

impertĭnens (inp-), entis, adj. 2. inpertinens,
I. not belonging thereto: di (i. e. Seditio, Discordia, etc.), Mart. Cap. 1, § 43.

Origins

in- + pertinens

Descendants
  • Englishimpertinentfrom Old French impertinent
  • Italianimpertinente
  • Portugueseimpertinente
  • Spanishimpertinente
  • Middle Frenchimpertinentfrom Old French impertinent
  • Dutchimpertinent
  • Polishimpertynencki
  • Slovakimpertinentný
  • Swedishimpertinent

In English words that came into English from impertinēns

  • impertinentimpertinēns

Quick answers

What does impertinēns mean in Latin?
impertinēns, a adjective, means “not belonging thereto”.
How do you pronounce impertinēns?
In classical Latin, [ɪmˈpɛr.tɪ.nẽːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈpɛr.ti.nens].