LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

imperterritus

imperterritus (feminine imperterrita, neuter imperterritum)
Classical[ɪm.pɛrˈtɛr.rɪ.tʊs]Ecclesiastical[im.perˈtɛr.ri.tus]

Meaning

  1. adjectiveunterrified, dauntless

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimperterritusimperterritaimperterritum
genitiveimperterritīimperterritaeimperterritī
dativeimperterritōimperterritaeimperterritō
accusativeimperterritumimperterritamimperterritum
ablativeimperterritōimperterritāimperterritō
vocativeimperterriteimperterritaimperterritum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimperterritīimperterritaeimperterrita
genitiveimperterritōrumimperterritārumimperterritōrum
dativeimperterritīsimperterritīsimperterritīs
accusativeimperterritōsimperterritāsimperterrita
ablativeimperterritīsimperterritīsimperterritīs
vocativeimperterritīimperterritaeimperterrita

imperterrĭtus (inp-), a, um, adj. 2. in-perterritus; cf. Quint. 1, 5, 65,
I. undaunted, unterrified (poet. and late Lat.), Verg. A. 10, 770; Sil. 14, 187; Ambros. in Psa. 37, § 50; Greg. M. in Job, 6, 38.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimperterritus

Latin perterritus Latin imperterritus From in- (“un-”) + perterritus (“terrified”).

Descendants
  • Catalanimpertèrrit
  • Italianimperterrito
  • Spanishimpertérrito

Quick answers

What does imperterritus mean in Latin?
imperterritus, a adjective, means “unterrified, dauntless”.
How do you pronounce imperterritus?
In classical Latin, [ɪm.pɛrˈtɛr.rɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.perˈtɛr.ri.tus].
Where does imperterritus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin imperterritus.