adjectivethird-declension two-termination adjective
impersōnālis
impersōnālis (neuter impersōnāle)
Classical[ɪm.pɛr.soːˈnaː.lɪs]Ecclesiastical[im.per.soˈnaː.lis]
Meaning
- two terminationimpersonal
Verbo impersonali tempore praesenti legitur, praeterito imperfecto legebatur, praeterito perfecto lectum est uel lectum fuit, praeterito plusquamperfecto lectum erat uel lectum fuerat, futuro legetur.
4th c. CE, Donatus, Ars Minor
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impersōnālis | impersōnālis | impersōnāle |
| genitive | impersōnālis | impersōnālis | impersōnālis |
| dative | impersōnālī | impersōnālī | impersōnālī |
| accusative | impersōnālem | impersōnālem | impersōnāle |
| ablative | impersōnālī | impersōnālī | impersōnālī |
| vocative | impersōnālis | impersōnālis | impersōnāle |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | impersōnālēs | impersōnālēs | impersōnālia |
| genitive | impersōnālium | impersōnālium | impersōnālium |
| dative | impersōnālibus | impersōnālibus | impersōnālibus |
| accusative | impersōnālīs impersōnālēs | impersōnālīs impersōnālēs | impersōnālia |
| ablative | impersōnālibus | impersōnālibus | impersōnālibus |
| vocative | impersōnālēs | impersōnālēs | impersōnālia |
impersōnālis (inp-), e, adj. 2. inpersonalis,
I. impersonal:
verba, in grammar, Charis. 2 and 3; Diom. 1 et saep.— Adv.: impersōnālĭter, impersonally: sive impersonaliter dari servus meus stipuletur, i. e. without naming the person, Dig. 45, 3, 15.—Gramm. t. t., Macr. de Diff. 20, 3.Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimpersōnālis
Latin persōnālis Latin impersōnālis From in- (“not”) + persōnālis (“personal”).
Descendants
- Catalanimpersonal
- Frenchimpersonnel
- Italianimpersonale
- Portugueseimpessoal
- Romanianimpersonal
- Spanishimpersonal
- Galicianimpersoal
- Piedmonteseimpërsonal
In English words that came into English from impersōnālis
- impersonalimpersōnālis