LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

impersōnālis

impersōnālis (neuter impersōnāle)
Classical[ɪm.pɛr.soːˈnaː.lɪs]Ecclesiastical[im.per.soˈnaː.lis]

Meaning

  1. two terminationimpersonal
    Verbo impersonali tempore praesenti legitur, praeterito imperfecto legebatur, praeterito perfecto lectum est uel lectum fuit, praeterito plusquamperfecto lectum erat uel lectum fuerat, futuro legetur.4th c. CE, Donatus, Ars Minor

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpersōnālisimpersōnālisimpersōnāle
genitiveimpersōnālisimpersōnālisimpersōnālis
dativeimpersōnālīimpersōnālīimpersōnālī
accusativeimpersōnālemimpersōnālemimpersōnāle
ablativeimpersōnālīimpersōnālīimpersōnālī
vocativeimpersōnālisimpersōnālisimpersōnāle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimpersōnālēsimpersōnālēsimpersōnālia
genitiveimpersōnāliumimpersōnāliumimpersōnālium
dativeimpersōnālibusimpersōnālibusimpersōnālibus
accusativeimpersōnālīs
impersōnālēs
impersōnālīs
impersōnālēs
impersōnālia
ablativeimpersōnālibusimpersōnālibusimpersōnālibus
vocativeimpersōnālēsimpersōnālēsimpersōnālia

impersōnālis (inp-), e, adj. 2. inpersonalis,
I. impersonal: verba, in grammar, Charis. 2 and 3; Diom. 1 et saep.— Adv.: impersōnālĭter, impersonally: sive impersonaliter dari servus meus stipuletur, i. e. without naming the person, Dig. 45, 3, 15.—Gramm. t. t., Macr. de Diff. 20, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimpersōnālis

Latin persōnālis Latin impersōnālis From in- (“not”) + persōnālis (“personal”).

Descendants
  • Catalanimpersonal
  • Frenchimpersonnel
  • Italianimpersonale
  • Portugueseimpessoal
  • Romanianimpersonal
  • Spanishimpersonal
  • Galicianimpersoal
  • Piedmonteseimpërsonal

In English words that came into English from impersōnālis

  • impersonalimpersōnālis

Quick answers

What does impersōnālis mean in Latin?
impersōnālis, a adjective, means “impersonal”.
How do you pronounce impersōnālis?
In classical Latin, [ɪm.pɛr.soːˈnaː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.per.soˈnaː.lis].
Where does impersōnālis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin impersōnālis.