adjectivefirst/second-declension adjective
imperītus
imperītus (feminine imperīta, neuter imperītum, comparative imperītior, superlative imperītissimus, adverb imperītē)
Classical[ɪm.pɛˈriː.tʊs]Ecclesiastical[im.peˈriː.tus]
Meaning
- adjectiveunskilled
- adjectiveunfamiliar, ignorant of, unacquainted with, inexperienced
Quibus rēbus nostrī perterritī, atque hūius omnīnō generis pūgnae imperītī, nōn eādem alacritāte āc studiō quō in pedestribus ūtī proeliīs cōnsuērant utēbantur.
Our [soldiers], terrified by these circumstances, and entirely unfamiliar with this type of fighting, were not exerting the same vigor and eagerness that they typically applied in infantry battles.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 4.24
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | imperītus | imperīta inperīta | imperītum inperītum |
| genitive | imperītī inperītī | imperītae inperītae | imperītī inperītī |
| dative | imperītō inperītō | imperītae inperītae | imperītō inperītō |
| accusative | imperītum inperītum | imperītam inperītam | imperītum inperītum |
| ablative | imperītō inperītō | imperītā inperītā | imperītō inperītō |
| vocative | imperīte inperīte | imperīta inperīta | imperītum inperītum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | imperītī inperītī | imperītae inperītae | imperīta inperīta |
| genitive | imperītōrum inperītōrum | imperītārum inperītārum | imperītōrum inperītōrum |
| dative | imperītīs inperītīs | imperītīs inperītīs | imperītīs inperītīs |
| accusative | imperītōs inperītōs | imperītās inperītās | imperīta inperīta |
| ablative | imperītīs inperītīs | imperītīs inperītīs | imperītīs inperītīs |
| vocative | imperītī inperītī | imperītae inperītae | imperīta inperīta |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- (rerum) imperitum esse
- to have had no experience of the world.
impĕrītus (inp-), a, um, adj. 2. inperitus,
I. inexperienced in any thing, not knowing, unacquainted with, unskilled, ignorant, without experience (class.; syn.: ignarus, rudis; opp. prudens, callidus); constr. usually with the gen. or absol., rarely with in.
(a). With gen.:
homines adulescentulos, inperitos rerum, Ter. And. 5, 4, 8: summi juris peritissimus, civilis non imperitus, Cic. Rep. 5, 3: imperitus foederis, rudis exemplorum, ignarus belli, id. Balb. 20, 47; cf. id. de Or. 3, 44, 175: homo imperitus morum, agricola et rusticus, with no experience of life, id. Rosc. Am. 49, 143: homines barbari et nostrae consuetudinis imperiti, Caes. B. G. 4, 22, 1; cf. id. ib. 1, 44, 17: conviciorum, Auct. Her. 4, 10, 14: lyrae, Quint. 1, 10, 19: poëmatum quoque non imperitus, Suet. Aug. 89.—(b). Absol.:
homine inperito numquam quicquam injustius, Ter. Ad. 1, 2, 18: cum in theatro imperiti homines, rerum omnium rudes ignarique consederant, Cic. Fl. 7, 16: callidum imperitus fraudasse dicitur, id. Rosc. Com. 7, 21: sin apud indoctos imperitosque dicemus, id. Part. 26, 92; cf. id. Rep. 1, 16: cum imperiti facile ad credendum impellerentur, id. ib. 2, 10: uti prudentes cum imperitis manus consererent, Sall. J. 49, 2: ne quis imperitior existimet, me, etc., Cic. Rosc. Am. 46, 135; so, imperitiores quidam, Quint. 1, 10, 28: contio quae ex imperitissimis constat, etc., Cic. Lael. 25, 95: multitudo imperita et rudis, Liv. 1, 19, 4.—Rarely of things: ingenium, Plaut. Trin. 3, 2, 39: poëma imperito quodam initio fusum, Quint. 9, 4, 114.—(g). With in:
in his non imperitus, Vitr. 1, 1: in verbis adeo imperitus, Quint 1, 4, 27; 12, 3, 5.— Hence, adv.: impĕrītē, unskilfully, ignorantly, awkwardly: imperite absurdeque fictum, Cic. Rep. 2, 15: dicebat Scipio non imperite, id. Brut. 47, 175: excerpta, Quint. 2, 15, 24.—Ellipt.: hoc imperite (suppl. factum), Cic. Phil. 2, 32, 81.—Comp.: quid potuit dici imperitius? Cic. Balb. 8, 20.—Sup.: cum est illud imperitissime dictum, Cic. Balb. 11, 27.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
imperītus (in-p-) adj.
with comp. and sup, inexperienced, unversed, unfamiliar, not knowing, unacquainted with, unskilled, ignorant: homo, T.: callidum imperitus fraudasse dicitur: ne quis imperitior existimet, me, etc.: multitudo, L.: homo morum, with no experience of life: tam imperitus rerum, ut, etc., of so little experience, Cs.—Plur m. as subst: sermones imperitorum, the vulgar: cum imperitis manūs conserere, S.: contio quae ex imperitissimis constat, etc.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimperītus
Proto-Indo-European *perh₃-der. Latin *perior Proto-Indo-European *-tósder. Latin -ītus ? Latin perītus Latin imperītus From in- + perītus.
Descendants
- Italianimperito
- Spanishimperito
- Sicilianmpiritu