LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

imperītus

imperītus (feminine imperīta, neuter imperītum, comparative imperītior, superlative imperītissimus, adverb imperītē)
Classical[ɪm.pɛˈriː.tʊs]Ecclesiastical[im.peˈriː.tus]

Meaning

  1. adjectiveunskilled
  2. adjectiveunfamiliar, ignorant of, unacquainted with, inexperienced
    Quibus rēbus nostrī perterritī, atque hūius omnīnō generis pūgnae imperītī, nōn eādem alacritāte āc studiō quō in pedestribus ūtī proeliīs cōnsuērant utēbantur.Our [soldiers], terrified by these circumstances, and entirely unfamiliar with this type of fighting, were not exerting the same vigor and eagerness that they typically applied in infantry battles.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 4.24

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimperītusimperīta
inperīta
imperītum
inperītum
genitiveimperītī
inperītī
imperītae
inperītae
imperītī
inperītī
dativeimperītō
inperītō
imperītae
inperītae
imperītō
inperītō
accusativeimperītum
inperītum
imperītam
inperītam
imperītum
inperītum
ablativeimperītō
inperītō
imperītā
inperītā
imperītō
inperītō
vocativeimperīte
inperīte
imperīta
inperīta
imperītum
inperītum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimperītī
inperītī
imperītae
inperītae
imperīta
inperīta
genitiveimperītōrum
inperītōrum
imperītārum
inperītārum
imperītōrum
inperītōrum
dativeimperītīs
inperītīs
imperītīs
inperītīs
imperītīs
inperītīs
accusativeimperītōs
inperītōs
imperītās
inperītās
imperīta
inperīta
ablativeimperītīs
inperītīs
imperītīs
inperītīs
imperītīs
inperītīs
vocativeimperītī
inperītī
imperītae
inperītae
imperīta
inperīta

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

(rerum) imperitum esse
to have had no experience of the world.

impĕrītus (inp-), a, um, adj. 2. inperitus,
I. inexperienced in any thing, not knowing, unacquainted with, unskilled, ignorant, without experience (class.; syn.: ignarus, rudis; opp. prudens, callidus); constr. usually with the gen. or absol., rarely with in.
(a). With gen.: homines adulescentulos, inperitos rerum, Ter. And. 5, 4, 8: summi juris peritissimus, civilis non imperitus, Cic. Rep. 5, 3: imperitus foederis, rudis exemplorum, ignarus belli, id. Balb. 20, 47; cf. id. de Or. 3, 44, 175: homo imperitus morum, agricola et rusticus, with no experience of life, id. Rosc. Am. 49, 143: homines barbari et nostrae consuetudinis imperiti, Caes. B. G. 4, 22, 1; cf. id. ib. 1, 44, 17: conviciorum, Auct. Her. 4, 10, 14: lyrae, Quint. 1, 10, 19: poëmatum quoque non imperitus, Suet. Aug. 89.—
(b). Absol.: homine inperito numquam quicquam injustius, Ter. Ad. 1, 2, 18: cum in theatro imperiti homines, rerum omnium rudes ignarique consederant, Cic. Fl. 7, 16: callidum imperitus fraudasse dicitur, id. Rosc. Com. 7, 21: sin apud indoctos imperitosque dicemus, id. Part. 26, 92; cf. id. Rep. 1, 16: cum imperiti facile ad credendum impellerentur, id. ib. 2, 10: uti prudentes cum imperitis manus consererent, Sall. J. 49, 2: ne quis imperitior existimet, me, etc., Cic. Rosc. Am. 46, 135; so, imperitiores quidam, Quint. 1, 10, 28: contio quae ex imperitissimis constat, etc., Cic. Lael. 25, 95: multitudo imperita et rudis, Liv. 1, 19, 4.—Rarely of things: ingenium, Plaut. Trin. 3, 2, 39: poëma imperito quodam initio fusum, Quint. 9, 4, 114.—
(g). With in: in his non imperitus, Vitr. 1, 1: in verbis adeo imperitus, Quint 1, 4, 27; 12, 3, 5.— Hence, adv.: impĕrītē, unskilfully, ignorantly, awkwardly: imperite absurdeque fictum, Cic. Rep. 2, 15: dicebat Scipio non imperite, id. Brut. 47, 175: excerpta, Quint. 2, 15, 24.—Ellipt.: hoc imperite (suppl. factum), Cic. Phil. 2, 32, 81.—Comp.: quid potuit dici imperitius? Cic. Balb. 8, 20.—Sup.: cum est illud imperitissime dictum, Cic. Balb. 11, 27.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimperītus

Proto-Indo-European *perh₃-der. Latin *perior Proto-Indo-European *-tósder. Latin -ītus ? Latin perītus Latin imperītus From in- + perītus.

Descendants
  • Italianimperito
  • Spanishimperito
  • Sicilianmpiritu

Quick answers

What does imperītus mean in Latin?
imperītus, a adjective, means “unskilled; unfamiliar, ignorant of, unacquainted with, inexperienced”.
How do you pronounce imperītus?
In classical Latin, [ɪm.pɛˈriː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [im.peˈriː.tus].
Where does imperītus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin imperītus.