noun · femininefirst declension
imperītia
imperītia f (genitive imperītiae)
Meaning
- inexperience
- ignorance, awkwardness
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | imperītia | imperītiae inperītiae |
| genitive | imperītiae inperītiae | imperītiārum inperītiārum |
| dative | imperītiae inperītiae | imperītiīs inperītiīs |
| accusative | imperītiam inperītiam | imperītiās inperītiās |
| ablative | imperītiā | imperītiīs inperītiīs |
| vocative | imperītia | imperītiae inperītiae |
impĕrītĭa (inp-), ae, f. imperitus,
I. inexperience, ignorance, awkwardness (mostly post-Aug.;
not in Cic. or Cæs.): Jugurtha, cognita vanitate atque imperitia legati, subdolus ejus augere amentiam, Sall. J. 38, 1; cf. id. ib. 85, 45: plurimum Marius imperitia hostium confirmatus, id. ib. 99, 1; cf.: pugnam imperitia poscere, Tac. A. 13, 36: juvenum, id. ib. 13, 42: imperitia et rusticitas afferunt interim frigus, Quint. 6, 1, 37: contra Circium serere, imperitia existimatur, Plin. 17, 2, 2, § 21: rerum atque verborum imperitia, Gell. N. A. praef. § 12: nimia, Gai. Inst. 2, 109.—In plur.: grammatico insolentiarum et imperitiarum pleno, id. 7, 17 in lemm.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
imperītia (inp-) ae, f
imperitus, inexperience, ignorance, awkwardness: legati, S.: pugnam imperitiā poscere, Ta.
Origins
Descendants
- Frenchimpéritie
- Portugueseimperícia
- Spanishimpericia