LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

impatientia

impatientia f (genitive impatientiae)

Meaning

  1. feminineimpatience
  2. feminineimpassivity

Declension

declension
formsingularplural
nominativeimpatientiaimpatientiae
genitiveimpatientiaeimpatientiārum
dativeimpatientiaeimpatientiīs
accusativeimpatientiamimpatientiās
ablativeimpatientiāimpatientiīs
vocativeimpatientiaimpatientiae

impătĭentĭa (inp-), ae, f. impatiens.
I. Unwillingness or inability to bear any thing, want of endurance, impatience (post-Aug.).
(a). With gen.: nauseae, Suet. Calig. 23 fin.: frigorum, Plin. 11, 23, 27, § 77: aetas extrema, fessa mente, retinet silentii impatientiam, Tac. A. 4, 52: caritatis, id. ib. 13, 21: Veneris, i. e. impatience, App. M. 2, p. 121.—
(b). Absol.: ne ipse visendo ejus tormenta ad impatientiam dilaberetur, Tac. A. 15, 63: culpa impatientiae, Gell. 1, 13, 3. —
II. Insensibility, impassibility, apathy, as a transl. of the Gr. ἀπάθεια, Sen. Ep. 9, 1.

Origins

From impatiens.

In English words that came into English from impatientia

  • impatienceimpatientia
  • impatiencyimpatientia

Quick answers

What does impatientia mean in Latin?
impatientia, a noun, means “impatience; impassivity”.
What is the genitive of impatientia?
The genitive singular is impatientiae. impatientia is feminine, first declension.