noun · femininefirst declension
impatientia
impatientia f (genitive impatientiae)
Meaning
- feminineimpatience
- feminineimpassivity
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | impatientia | impatientiae |
| genitive | impatientiae | impatientiārum |
| dative | impatientiae | impatientiīs |
| accusative | impatientiam | impatientiās |
| ablative | impatientiā | impatientiīs |
| vocative | impatientia | impatientiae |
impătĭentĭa (inp-), ae, f. impatiens.
I. Unwillingness or inability to bear any thing, want of endurance, impatience (post-Aug.).
(a). With gen.:
nauseae, Suet. Calig. 23 fin.: frigorum, Plin. 11, 23, 27, § 77: aetas extrema, fessa mente, retinet silentii impatientiam, Tac. A. 4, 52: caritatis, id. ib. 13, 21: Veneris, i. e. impatience, App. M. 2, p. 121.—(b). Absol.:
ne ipse visendo ejus tormenta ad impatientiam dilaberetur, Tac. A. 15, 63: culpa impatientiae, Gell. 1, 13, 3. —Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
impatientia (inp-) ae, f
impatiens, impatience, incapacity: silentii, Ta.: ad impatientiam delabi, i. e. weakness, Ta.
Origins
From impatiens.
In English words that came into English from impatientia
- impatienceimpatientia
- impatiencyimpatientia