adjectivefirst/second-declension adjective
immolātīcius
immolātīcius (feminine immolātīcia, neuter immolātīcium)
Classical[ɪm.mɔ.ɫaːˈtiː.ki.ʊs]Ecclesiastical[im.mo.laˈtiː.t͡ʃi.us]
Meaning
- Late Latinadjectivesacrificial, meant to be sacrificed
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immolātīcius | immolātīcia | immolātīcium |
| genitive | immolātīciī | immolātīciae | immolātīciī |
| dative | immolātīciō | immolātīciae | immolātīciō |
| accusative | immolātīcium | immolātīciam | immolātīcium |
| ablative | immolātīciō | immolātīciā | immolātīciō |
| vocative | immolātīcie | immolātīcia | immolātīcium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immolātīciī | immolātīciae | immolātīcia |
| genitive | immolātīciōrum | immolātīciārum | immolātīciōrum |
| dative | immolātīciīs | immolātīciīs | immolātīciīs |
| accusative | immolātīciōs | immolātīciās | immolātīcia |
| ablative | immolātīciīs | immolātīciīs | immolātīciīs |
| vocative | immolātīciī | immolātīciae | immolātīcia |
immŏlātīcĭus (inm-) or -tĭus, a, um, adj. immolo,
I. of or for a sacrifice (late Lat.):
caro, Aug. Ep. 154; cf.: immolaticius θύσιμος, Gloss. Philox.Origins
From immolātus (perfect passive participle of immolō) + -īcius.