adjectivethird-declension two-termination adjective
immōbilis
immōbilis (neuter immōbile)
Classical[ɪmˈmoː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[imˈmɔː.bi.lis]
Meaning
- two terminationimmobile, immovable
- two terminationunalterable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immōbilis inmōbilis | immōbilis inmōbilis | immōbile inmōbile |
| genitive | immōbilis inmōbilis | immōbilis inmōbilis | immōbilis inmōbilis |
| dative | immōbilī inmōbilī | immōbilī inmōbilī | immōbilī inmōbilī |
| accusative | immōbilem inmōbilem | immōbilem inmōbilem | immōbile inmōbile |
| ablative | immōbilī inmōbilī | immōbilī inmōbilī | immōbilī inmōbilī |
| vocative | immōbilis inmōbilis | immōbilis inmōbilis | immōbile inmōbile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immōbilēs inmōbilēs | immōbilēs inmōbilēs | immōbilia inmōbilia |
| genitive | immōbilium inmōbilium | immōbilium inmōbilium | immōbilium inmōbilium |
| dative | immōbilibus inmōbilibus | immōbilibus inmōbilibus | immōbilibus inmōbilibus |
| accusative | immōbilīs immōbilēs, inmōbilēs, inmōbilīs | immōbilīs immōbilēs, inmōbilēs, inmōbilīs | immōbilia inmōbilia |
| ablative | immōbilibus inmōbilibus | immōbilibus inmōbilibus | immōbilibus inmōbilibus |
| vocative | immōbilēs inmōbilēs | immōbilēs inmōbilēs | immōbilia inmōbilia |
immōbĭlis (inm-), e, adj. in-mobilis,
I. immovable.
I. Lit.
A. In gen. (class.):
terra immobilis manens, Cic. Rep. 6, 18: elephas tardum et paene immobile animal, Curt. 8, 14: balaenae ad flexum, Plin. 9, 6, 5, § 13: rigor, Quint. 9, 4, 101: immobilior scopulis, Ov. M. 13, 801.—B. In partic.:
res, immovable property, real estate, Dig. 2, 8, 15; 41, 3, 23; opp. res mobiles, Ulp. Fragm. 19, 6, 8.—II. Trop., immovable, unmoved, unalterable (mostly post-Aug.):
ardet inexcita Ausonia atque immobilis ante, Verg. A. 7, 623: donec princeps immobilem se precibus et invidiae juxta ostendit, Tac. A. 16, 10: adversum plausum ac lasciviam insultantis vulgi immobiles, id. H. 4, 2: isti apathiae sectatores, qui videri se esse tranquillos et intrepidos et immobiles volunt, Gell. 19, 12, 10: statua pro rostris cum hac inscriptione: PIETATIS IMMOBILIS ERGA PRINCIPEM, Suet. Vit. 3: omnia, quae mensurā continentur, certa et immobilia congruere sibi debent, Front. Aquaed. 34.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
immōbilis (in-m-) e, adj.
with comp, immovable: terra: His immobilior scopulis, heard-hearted , O.—Fig., unmoved: ardet Ausonia immobilis ante, V.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimmōbilis
Proto-Indo-European *m(y)ewh₁- Proto-Indo-European *-yeti Proto-Indo-European *-éyeti Proto-Indo-European *m(y)owh₁éyeti Proto-Italic *moweō Latin moveō Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin mōbilis Latin immōbilis From in- + mōbilis (“movable; pliant; fickle”).
Descendants
- Catalanimmoble
- Englishimmobile
- Frenchimmeuble
- Frenchimmobile
- Italianimmobile
- Italianimmuobile
- Portugueseimóvel
- Spanishinmueble
- Spanishinmóvil
- Spanishinmoble
In English words that came into English from immōbilis
- immobileimmōbilis