LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

immerēns

immerēns (genitive immerentis)
Classical[ɪmˈmeː.rẽːs]Ecclesiastical[imˈmɛː.rens]

Meaning

  1. one terminationundeserving (of blame), blameless
  2. one terminationinnocent

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmerēnsimmerēnsimmerēns
genitiveimmerentisimmerentisimmerentis
dativeimmerentīimmerentīimmerentī
accusativeimmerentemimmerentemimmerēns
ablativeimmerentī
immerente
immerentī
immerente
immerentī
immerente
vocativeimmerēnsimmerēnsimmerēns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmerentēsimmerentēsimmerentia
genitiveimmerentiumimmerentiumimmerentium
dativeimmerentibusimmerentibusimmerentibus
accusativeimmerentīs
immerentēs
immerentīs
immerentēs
immerentia
ablativeimmerentibusimmerentibusimmerentibus
vocativeimmerentēsimmerentēsimmerentia

immĕrens (inm-), entis (in tmesi:
I. inque merentes, Lucr. 2, 1104), adj. inmereo, undeserving, not meriting, innocent (poet. and in post-Aug. prose; cf. indignus): triste lignum, caducum In domini caput immerentis, Hor. C. 2, 13, 11; id. Epod. 6, 1; 7, 19; Suet. Tit. 10: quaedam immerentia, innocent, harmless things, Val. Max. 9, 12, 8: inscitum efferre injuriam tibi immerenti, Ter. Hec. 5, 1, 14.—Subst.: im-mĕrens, entis, m., one who is innocent, does not deserve any thing: male mereri de inmerenti inscitiast, Plaut. Curc. 1, 3, 29.— Adv.: immĕrenter (inm-), undeservedly: a Philippo rege temulento immerenter damnata, Val. Max. 6, 2, ext. 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimmerēns

Latin merēns Latin immerēns From in- + merēns.

Quick answers

What does immerēns mean in Latin?
immerēns, a adjective, means “undeserving (of blame), blameless; innocent”.
How do you pronounce immerēns?
In classical Latin, [ɪmˈmeː.rẽːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [imˈmɛː.rens].
Where does immerēns come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin immerēns.