adjectivefirst/second-declension adjective
immānsuētus
immānsuētus (feminine immānsuēta, neuter immānsuētum)
Classical[ɪm.mãːˈsʷeː.tʊs]Ecclesiastical[im.manˈsʷɛː.tus]
Meaning
- adjectiveuntamed, wild, savage
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immānsuētus | immānsuēta | immānsuētum |
| genitive | immānsuētī | immānsuētae | immānsuētī |
| dative | immānsuētō | immānsuētae | immānsuētō |
| accusative | immānsuētum | immānsuētam | immānsuētum |
| ablative | immānsuētō | immānsuētā | immānsuētō |
| vocative | immānsuēte | immānsuēta | immānsuētum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immānsuētī | immānsuētae | immānsuēta |
| genitive | immānsuētōrum | immānsuētārum | immānsuētōrum |
| dative | immānsuētīs | immānsuētīs | immānsuētīs |
| accusative | immānsuētōs | immānsuētās | immānsuēta |
| ablative | immānsuētīs | immānsuētīs | immānsuētīs |
| vocative | immānsuētī | immānsuētae | immānsuēta |
immansuētus (inm-), a, um, adj. in-mansuetus,
I. untamed, wild, savage (poet. and in post-Aug. prose):
ille ferox immansuetusque, Ov. M. 4, 237: Cyclops, id. ib. 14, 249: at tu (Borea), de rapidis immansuetissime ventis, id. H. 18, 37: trucem atque immansuetum bovem caedimus, Sen. de Ira, 1, 15: ingenium immansuetum ferumque, Ov. M. 15, 85: quid immansuetius? Sen. Cons. ad Helv. 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
immānsuētus (in-m-) adj.
with sup, untamed, wild, savage: Cyclops, O.: (ventus) immansuetissime, O.
Origins
From in- (“un-”) + mānsuētus (“tamed”), from the perfect passive participle of mānsuēscō (“to tame”).