noun · neuterthird declension
idiōma
idiōma n (genitive idiōmatis)
Classical[ɪ.diˈoː.ma]Ecclesiastical[i.diˈɔː.ma]
Meaning
- idiom (style of language)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | idiōma | idiōmata |
| genitive | idiōmatis | idiōmatum |
| dative | idiōmatī | idiōmatibus |
| accusative | idiōma | idiōmata |
| ablative | idiōmate | idiōmatibus |
| vocative | idiōma | idiōmata |
ĭdĭōma, ātis, n., = ἰδίωμα,
I. a peculiarity in language, idiom, Charis. p. 255 P.
Origins
Borrowed from Ancient Greek ἰδίωμα (idíōma).
Descendants
- Catalanidioma
- Englishidiomfrom Middle French idiome
- Frenchidiomefrom Middle French idiome
- Italianidioma
- Portugueseidioma
- Romanianidiom
- Spanishidioma
- Aragoneseidioma
- Aromanianidhiumâ
- Asturianidioma