LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

identificō

identificō (present infinitive identificāre, perfect active identificāvī, supine identificātum)
Classical[ɪ.dɛnˈtɪ.fɪ.koː]Ecclesiastical[i.denˈtiː.fi.ko]

Meaning

  1. Medieval LatinTo identify.
    Petrum & Paulum, ajunt, ratione ſingularitatum (Petreitatis & Pauleitatis) non idemtificari, ſed diſtingui; & in ratione communi hominis non diſtingui, ſed idemtificari.Peter and Paul, they say, are not identified by reason of their singularities (Peterliness & Pauliness), but are distinguished; and in the general sense of man they are not distinguished, but are identified.1659, Juan Caramuel Lobkowitz, Caramuelis metalogica disputationes de logicae essentia, proprietatibus, et operationibus continens, page 137:

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.identificōidentificābamidentificābōidentificāvīidentificāveramidentificāverō
2nd sg.identificāsidentificābāsidentificābisidentificāvistīidentificāverāsidentificāveris
3rd sg.identificatidentificābatidentificābitidentificāvitidentificāveratidentificāverit
1st pl.identificāmusidentificābāmusidentificābimusidentificāvimusidentificāverāmusidentificāverimus
2nd pl.identificātisidentificābātisidentificābitisidentificāvistisidentificāverātisidentificāveritis
3rd pl.identificantidentificābantidentificābuntidentificāvērunt
identificāvēre
identificāverantidentificāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.identificemidentificāremidentificāverimidentificāvissem
2nd sg.identificēsidentificārēsidentificāverīsidentificāvissēs
3rd sg.identificetidentificāretidentificāveritidentificāvisset
1st pl.identificēmusidentificārēmusidentificāverīmusidentificāvissēmus
2nd pl.identificētisidentificārētisidentificāverītisidentificāvissētis
3rd pl.identificentidentificārentidentificāverintidentificāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.identificoridentificābaridentificābor
2nd sg.identificāris
identificāre
identificābāris
identificābāre
identificāberis
identificābere
3rd sg.identificāturidentificābāturidentificābitur
1st pl.identificāmuridentificābāmuridentificābimur
2nd pl.identificāminīidentificābāminīidentificābiminī
3rd pl.identificanturidentificābanturidentificābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.identificeridentificārer
2nd sg.identificēris
identificēre
identificārēris
identificārēre
3rd sg.identificēturidentificārētur
1st pl.identificēmuridentificārēmur
2nd pl.identificēminīidentificārēminī
3rd pl.identificenturidentificārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.identificāidentificāre
pres. 2nd pl.identificāteidentificāminī
fut. 2nd sg.identificātōidentificātor
fut. 3rd sg.identificātōidentificātor
fut. 2nd pl.identificātōte—
fut. 3rd pl.identificantōidentificantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveidentificāreidentificārī
perfect infinitiveidentificāvisseidentificātum esse
future infinitiveidentificātūrum esseidentificātum īrī
present participleidentificāns—
perfect participle—identificātus
future participleidentificātūrusidentificandus
gerundidentificandī, identificandō, identificandumsupineidentificātum, identificātū

Origins

Proto-Indo-European *dʰeh₁-der. Proto-Italic *θakos Proto-Italic *-fakos Latin -ficus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -ficō Latin identificō From īdem + -ficō.

Quick answers

What does identificō mean in Latin?
identificō, a verb, means “To identify.”.
What are the principal parts of identificō?
identificō, identificāre, identificāvī, identificātum (first conjugation).
How do you pronounce identificō?
In classical Latin, [ɪ.dɛnˈtɪ.fɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.denˈtiː.fi.ko].