proper noun · masculinesecond declension
Hostīlius1
Hostīlius m sg (genitive Hostīliī or Hostīlī)
Classical[hɔsˈtiː.li.ʊs]Ecclesiastical[osˈtiː.li.us]
Meaning
- Hostus Hostilius, a Roman nobleman
- Tullus Hostilius, king of Rome
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Hostīlius | — |
| genitive | Hostīliī Hostīlī | — |
| dative | Hostīliō | — |
| accusative | Hostīlium | — |
| ablative | Hostīliō | — |
| vocative | Hostīlī | — |
Hostīlĭus, a,
I. name of a Roman gens.
1. Hostus Hostilius, who fought victoriously against the Sabines, Liv. 1, 12.—
3. L. Hostilius Tubulus, prœtor in A. U. C. 611, a rude person, Lucil. ap. Cic. N. D. 1, 23, 63. —
II. Deriv. Hostīlĭus, a, um, adj., of or belonging to a Hostilius, Hostilian:
Curia, built by king Tullus Hostilius, Liv. 1, 22; 30; Varr. L. L. 5, § 155 Müll.: Hostiliis Laribus immolabant, quod ab his hostes arceri putabant (perhaps named after Hostus Hostilius), Paul. ex Fest. p. 102 Müll.: lex, Just. Inst. 4, 10.