noun · masculinefourth declension
hortātus
hortātus m (genitive hortātūs)
Classical[hɔrˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[orˈtaː.tus]
Meaning
- encouragement, exhortation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | hortātus | hortātūs |
| genitive | hortātūs | hortātuum |
| dative | hortātuī | hortātibus |
| accusative | hortātum | hortātūs |
| ablative | hortātū | hortātibus |
| vocative | hortātus | hortātūs |
hortātus, ūs, m. id.,
I. incitement, encouragement, exhortation (in class. prose only in abl. sing.):
haec vox hujus hortatu praeceptisque conformata, nonnullis aliquando saluti fuit, Cic. Arch. 1, 1: aliorum consilio, hortatu, auctoritate, id. Fam. 13, 29, 7: suorum omnium hortatu, Caes. B. C. 3, 86, 1: hortatu suo, Ov. Tr. 5, 14, 46; Luc. 6, 317.—Dat.: hortatui, Macr. S. 7, 5.— With obj. gen.: hortatus laudum, Sil. 12, 67.—In plur., Ov. M. 3, 242; 7, 339; Val. Fl. 3, 550; 4, 81 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(hortātus) ūs, m
hortor, incitement, encouragement, exhortation : vox huius hortatu conformata: suorum omnium, Cs.: mutui hortatūs iuvabant, Ta.: solitis hortatibus agmen instigant, O.
Origins
From hortor + -tus (forming action nouns).