LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

hortātus

hortātus m (genitive hortātūs)
Classical[hɔrˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[orˈtaː.tus]

Meaning

  1. encouragement, exhortation

Declension

declension
formsingularplural
nominativehortātushortātūs
genitivehortātūshortātuum
dativehortātuīhortātibus
accusativehortātumhortātūs
ablativehortātūhortātibus
vocativehortātushortātūs

hortātus, ūs, m. id.,
I. incitement, encouragement, exhortation (in class. prose only in abl. sing.): haec vox hujus hortatu praeceptisque conformata, nonnullis aliquando saluti fuit, Cic. Arch. 1, 1: aliorum consilio, hortatu, auctoritate, id. Fam. 13, 29, 7: suorum omnium hortatu, Caes. B. C. 3, 86, 1: hortatu suo, Ov. Tr. 5, 14, 46; Luc. 6, 317.—Dat.: hortatui, Macr. S. 7, 5.— With obj. gen.: hortatus laudum, Sil. 12, 67.—In plur., Ov. M. 3, 242; 7, 339; Val. Fl. 3, 550; 4, 81 al.

Origins

From hortor + -tus (forming action nouns).

Quick answers

What does hortātus mean in Latin?
hortātus, a noun, means “encouragement, exhortation”.
What is the genitive of hortātus?
The genitive singular is hortātūs. hortātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce hortātus?
In classical Latin, [hɔrˈtaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [orˈtaː.tus].