noun · femininethird declension
honōrificābilitūdinitās
honōrificābilitūdinitās f (genitive honōrificābilitūdinitātis)
Classical[hɔ.noː.rɪ.fɪ.kaː.bɪ.lɪ.tuːˈdɪ.nɪ.taːs]Ecclesiastical[o.no.ri.fi.ka.bi.li.tuˈdiː.ni.tas]
Meaning
- Medieval Latinrarethe state of being able to achieve honors
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | honōrificābilitūdinitās | honōrificābilitūdinitātēs |
| genitive | honōrificābilitūdinitātis | honōrificābilitūdinitātum |
| dative | honōrificābilitūdinitātī | honōrificābilitūdinitātibus |
| accusative | honōrificābilitūdinitātem | honōrificābilitūdinitātēs |
| ablative | honōrificābilitūdinitāte | honōrificābilitūdinitātibus |
| vocative | honōrificābilitūdinitās | honōrificābilitūdinitātēs |
Origins
From an extension of honōrificō (“to honor”) + -bilis (“-able”) + -tūdō (“-ness”) + -itās (“-ity”).
Descendants
- Englishhonorificabilitudinity
- Englishhonorificabilitudinitatibus
- Frenchhonorificabilitudinitatibe
In English words that came into English from honōrificābilitūdinitās
- honorificabilitudinitatibushonōrificābilitūdinitātibus