LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no passive, no supine stem

hinniō

hinniō (present infinitive hinnīre, perfect active hinnīvī or hinniī)
Classical[ˈhɪn.ni.oː]Ecclesiastical[ˈin.ni.o]

Meaning

  1. to neigh or whinny

Conjugation conjugation 4 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.hinniōhinniēbamhinniamhinnīvī
hinniī
hinnīveram
hinnieram
hinnīverō
hinnierō
2nd sg.hinnīshinniēbāshinniēshinnīvistī
hinniistī
hinnīverās
hinnierās
hinnīveris
hinnieris
3rd sg.hinnithinniēbathinniethinnīvit
hinniit
hinnīverat
hinnierat
hinnīverit
hinnierit
1st pl.hinnīmushinniēbāmushinniēmushinnīvimus
hinniimus
hinnīverāmus
hinnierāmus
hinnīverimus
hinnierimus
2nd pl.hinnītishinniēbātishinniētishinnīvistis
hinniistis
hinnīverātis
hinnierātis
hinnīveritis
hinnieritis
3rd pl.hinniunthinniēbanthinnienthinnīvērunt
hinnīvēre, hinniērunt, hinniēre
hinnīverant
hinnierant
hinnīverint
hinnierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.hinniamhinnīremhinnīverim
hinnierim
hinnīvissem
hinniissem
2nd sg.hinniāshinnīrēshinnīverīs
hinnierīs
hinnīvissēs
hinniissēs
3rd sg.hinniathinnīrethinnīverit
hinnierit
hinnīvisset
hinniisset
1st pl.hinniāmushinnīrēmushinnīverīmus
hinnierīmus
hinnīvissēmus
hinniissēmus
2nd pl.hinniātishinnīrētishinnīverītis
hinnierītis
hinnīvissētis
hinniissētis
3rd pl.hinnianthinnīrenthinnīverint
hinnierint
hinnīvissent
hinniissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.hinnī—
pres. 2nd pl.hinnīte—
fut. 2nd sg.hinnītō—
fut. 3rd sg.hinnītō—
fut. 2nd pl.hinnītōte—
fut. 3rd pl.hinniuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivehinnīre—
perfect infinitivehinnīvisse
hinniisse
—
present participlehinniēns—
gerundhinniendī, hinniendō, hinniendum

hinnĭo, īre (
I. perf. hinnisset, Val. Max. 7, 3, ext. 2), v. n., to neigh, whinny: ut si finias equum, genus est animal, species mortale, differentia irrationale (nam et homo mortale erat), proprium hinniens, Quint. 7, 3, 3; Lucr. 5, 1077; Quint. 1, 5 fin.: hinnientium dulcedines, i. e. of horses, Laev. ap. App. Mag. p. 294.—Poet., of the centaur Chiron, Sid. Carm. 14, 29.—Hence, * hinnĭenter, adv., with neighing: hinnibunde pro hinnienter, Non. 122, 13.

Origins

Imitative. Also see whinny.

Elsewhere
  • Frenchhennir
  • Italianinnire
  • Italianannitrire
  • Italiannitrire
  • Catalanrenillarfrom Vulgar Latin *rehinnitulāre
  • Portugueserelincharfrom Vulgar Latin *rehinnitulāre
  • Spanishrelincharfrom Vulgar Latin *rehinnitulāre
  • Asturianiñir
  • Asturianiñar
  • Normanhîngni
Insular Romance
  • Sardinianinnicrare
Italo-Romance
  • Italiannicchiare
  • Neapolitanannechiare
Borrowings
  • Albanianhingëlloj

Quick answers

What does hinniō mean in Latin?
hinniō, a verb, means “to neigh or whinny”.
What are the principal parts of hinniō?
hinniō, hinnīre, hinnīvī (fourth conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce hinniō?
In classical Latin, [ˈhɪn.ni.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin.ni.o].