adjectivefirst/second-declension adjective
hinnībundus
hinnībundus (feminine hinnībunda, neuter hinnībundum)
Classical[hɪn.niːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[in.niˈbun.dus]
Meaning
- adjectiveneighing
- adjectiveconstantly neighing
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | hinnībundus | hinnībunda | hinnībundum |
| genitive | hinnībundī | hinnībundae | hinnībundī |
| dative | hinnībundō | hinnībundae | hinnībundō |
| accusative | hinnībundum | hinnībundam | hinnībundum |
| ablative | hinnībundō | hinnībundā | hinnībundō |
| vocative | hinnībunde | hinnībunda | hinnībundum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | hinnībundī | hinnībundae | hinnībunda |
| genitive | hinnībundōrum | hinnībundārum | hinnībundōrum |
| dative | hinnībundīs | hinnībundīs | hinnībundīs |
| accusative | hinnībundōs | hinnībundās | hinnībunda |
| ablative | hinnībundīs | hinnībundīs | hinnībundīs |
| vocative | hinnībundī | hinnībundae | hinnībunda |
hinnĭbundus, a, um, adj. id.,
I. constantly neighing: equi, Quadrig. ap. Non. 122, 14 (Lachm. ad Lucr. 2, p. 236 ex conj.; MSS. hinnibunde).
Origins
From hinniō (“neigh, whinny”) + -bundus.