noun · masculinefourth declension
hiātus
hiātus m (genitive hiātūs)
Classical[hiˈaː.tʊs]Ecclesiastical[iˈaː.tus]
Meaning
- a hiatus, opening (especially of the mouth), gap, aperture, cleft
- a longing, desire
Latīnē defined in Latin in our graded readers
apertum magnumhiātus -ūs (m) — in Metamorphoses I, ch. 11
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | hiātus | hiātūs |
| genitive | hiātūs | hiātuum |
| dative | hiātuī | hiātibus |
| accusative | hiātum | hiātūs |
| ablative | hiātū | hiātibus |
| vocative | hiātus | hiātūs |
hĭātus, ūs, m. id.,
I. an opening, aperture, cleft (class. in sing. and plur.; cf. rima, rictus).
I. Lit.:
animalia cibum partim oris hiatu et dentibus ipsis capessunt, partim unguium tenacitate arripiunt, Cic. N. D. 2, 47, 122: oris, Suet. Claud. 27; Verg. A. 11, 680.—Without oris: ne immodicus hiatus rictum distendat, Quint. 1, 11, 9: extremus exspirantis, id. 6, 2, 31: Nemeaeus magnus hiatus Ille leonis, Lucr. 5, 24; cf.: quinquaginta atris immanis hiatibus Hydra, i. e. open mouths, Verg. A. 6, 576; Ov. M. 7, 557; 11, 61; Val. Fl. 1, 34: personae pallentis hiatus, Juv. 3, 175: magno sublimis pardus hiatu, id. 11, 123; Plin. 28, 4, 7, § 38; cf. of Boreas: imbres, sicco quos asper hiatu Persolidat Boreas, with a dry throat, dry breath, Stat. Th. 1, 352: repentini terrarum hiatus, Cic. N. D. 2, 5, 14: hauriri urbes terrae hiatibus, Plin. 36, 15, 24, § 119; cf.: qui (Gyges) descendit in illum hiatum, Cic. Off. 3, 9, 38: neu distracta (Natura) suum late dispandat hiatum, Lucr. 6, 599: quantum caeli patet altus hiatus, id. 4, 418; cf. id. 5, 375: fit et caeli ipsius hiatus, quod vocant chasma, Plin. 2, 26, 26, § 96: corticis bipedalis hiatus, id. 16, 12, 23, § 57: hiatus patuli fontis, i. e. basin, Ov. M. 3, 162: specus est tenebroso caecus hiatu, aperture, id. ib. 7, 409: veteris rimae cum texit hiatum, Juv. 3, 195.—Poet.: quid dignum tanto feret hic promissor hiatu? i. e. of such pompous language, high-flown style, Hor. A. P. 138; cf. Juv. 6, 636.—II. Trop.
A. In gen., an eager desire, longing (so used by Tac.):
libidine sanguinis et hiatu praemiorum, Tac. H. 4, 42.—B. In partic., in gram., a hiatus: habet enim ille tamquam hiatus concursu vocalium molle quiddam et quod indicet non ingratam negligentiam, Cic. Or. 23, 77; Quint. 9, 4, 33:
(Catullus) amans hiatus illius Homerici suavitatem, ebriosa dixit propter insequentis a litterae (verbi acinae) concentum, Gell. 7, 20, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
hiātus ūs, m
hio, an opening, aperture, cleft : oris: terrenus, O.: atris inmanis hiatibus Hydra, open mouths , V.: personae pallentis, Iu.: repentini terrarum hiatūs: fontis, i. e. basin , O.: Quid dignum tanto hiatu? i. e. opening (of mouth), H.: Sophocleus, Iu.— An eager desire, longing : praemiorum, Ta.—Of language, a hiatus .
Origins
- Proto-Indo-European*ǵʰeh₂-
- Proto-Indo-European*ǵʰh₂iéh₂yeti
- Proto-Italic*hiāō
- Latinhiātus
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin hiātus From hiō + -tus.
Descendants
- Catalanhiat
- Englishhiatus
- Frenchhiatus
- Italianiato
- Portuguesehiato
- Romanianhiat
- Spanishhiato
In English words that came into English from hiātus
- hiatushiātus