proper noun · masculinesecond declension
Guorthegirnus
Guorthegirnus m sg (genitive Guorthegirnī)
Classical[ɡʷɔr.tʰɛˈɡɪr.nʊs]Ecclesiastical[ɡʷor.teˈd͡ʒir.nus]
Meaning
- Medieval Latinmasculinesingulara male given name, equivalent to English Vortigern
Hencgestus postmodum grande præparans convivium regi guorthegirno et senioribus militibus eius
(Can we date this quote?), Nennius, Historia Brittonum:Factum est autem post mortem guorthemeri filii regis guorthegirni henegesto confortato et ad se multis iterum navibus congregatis
(Can we date this quote?), Nennius, Historia Brittonum:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Guorthegirnus | — |
| genitive | Guorthegirnī | — |
| dative | Guorthegirnō | — |
| accusative | Guorthegirnum | — |
| ablative | Guorthegirnō | — |
| vocative | Guorthegirne | — |
Origins
Borrowed from Old Welsh Guorthigirn, from Proto-Brythonic *Gworθɨɣern.