noun · femininefirst declension
grunda
grunda f (genitive grundae)
Classical[ˈɡrʊn.da]Ecclesiastical[ˈɡrun.da]
Meaning
- feminineroof
- feminineeaves
- femininegutter
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | grunda | grundae |
| genitive | grundae | grundārum |
| dative | grundae | grundīs |
| accusative | grundam | grundās |
| ablative | grundā | grundīs |
| vocative | grunda | grundae |
grunda στέγη καὶ τὸ ὑπὲρ τὸν πυλεῶνα ἐξέχον, ὑπόστεγον, Gloss. Philox.
Origins
De Vaan and Weiss argue that it is most likely a back-formation from suggrunda, noting that the form grunda is attested much later than suggrunda. Ultimately, the term may be connected to Proto-Italic *ɣrondā, from Proto-Indo-European *gʰrondʰ-h₂ (collective), from *gʰrendʰ- (“beam, plank”).
Descendants
- Italiangronda
- Piedmontesegronda