LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

grammaticus1

grammaticus (feminine grammatica, neuter grammaticum)
Classical[ɡramˈma.tɪ.kʊs]Ecclesiastical[ɡramˈmaː.ti.kus]

Meaning

  1. adjectiveof or pertaining to the study of language, of literature and grammar; linguistic, philological, grammatical

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativegrammaticusgrammaticagrammaticum
genitivegrammaticīgrammaticaegrammaticī
dativegrammaticōgrammaticaegrammaticō
accusativegrammaticumgrammaticamgrammaticum
ablativegrammaticōgrammaticāgrammaticō
vocativegrammaticegrammaticagrammaticum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativegrammaticīgrammaticaegrammatica
genitivegrammaticōrumgrammaticārumgrammaticōrum
dativegrammaticīsgrammaticīsgrammaticīs
accusativegrammaticōsgrammaticāsgrammatica
ablativegrammaticīsgrammaticīsgrammaticīs
vocativegrammaticīgrammaticaegrammatica

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

praecepta grammaticorum
the rules of speech, grammar.
grammaticus (De Or. 1. 3. 10)
a linguist, philologian.

grammătĭcus, a, um, adj., = γραμματικός,
I. of or belonging to grammar, grammatical: ars, Auct. Her. 4, 12, 17; Quint. 1, 5, 54: possis illud grammaticum, hoc rhetoricum magis dicere, id. 9, 3, 2: grammaticas ambire tribus et pulpita, the tribes of the grammarians, Hor. Ep. 1, 19, 40: cum eundem (Tuditanum) de rebus grammaticis scripsisse constet, Varr. L. L. 6, § 36 Müll.—
II. Subst.
A. grammătĭcus, i, m., a grammarian in the more extended sense of the word, a philologist: appellatio grammaticorum Graeca consuetudine invaluit: sed initio litterati vocabantur. Cornelius quoque Nepos litteratos vulgo appellari ait eos, qui aliquid diligenter et acute scienterque possint aut dicere aut scribere: ceterum proprie sic appellandos poëtarum interpretes, qui a Graecis γραμματικοι nominentur ... Veteres grammatici et rhetoricam docebant, etc., Suet. Gramm. 4: ut si grammaticum se professus quispiam barbare loquatur, Cic. Tusc. 2, 4, 12; cf.: grammatici custodes Latini sermonis, Sen. Ep. 95 med.: grammatici poëtarum explanatores sunt, Cic. Div. 1, 51, 116; id. Att. 7, 3, 10: hanc ὑπαλλαγὴν rhetores, μετωνυμίαν grammatici vocant, id. Or. 27, 93; Quint. 10, 1, 53; 1, 8, 21; cf. in the foll. the passage Quint. 2, 1, 4, and Cic. de Or. 1, 42, 187: (Ateius) inter grammaticos rhetor, inter rhetores grammaticus, Suet. Gramm. 10.—Prov.: grammatici certant, doctors disagree, Hor. A. P. 78.—
B. grammătĭca, ae, and gram-mătĭce, ēs (the first form in Cicero and Suet., the latter in Quint.), f., = γραμματική, grammar in the wider sense of the term, philology: quamquam ea verba, quibus instituto veterum utimur pro Latinis, ut ipsa philosophia, ut rhetorica, dialectica, grammatica, geometria, musica, quamquam Latine ea dici poterant, tamen, quoniam usu percepta sunt, nostra ducamus, Cic. Fin. 3, 2, 5; id. de Or. 1, 42, 187; cf.: et grammatice (quam in Latinum transferentes litteraturam vocaverunt) fines suos norit, praesertim tantum ab hac appellationis suae paupertate, intra quam primi illi constitere, provecta: nam tenuis a fonte, assumptis poëtarum historicorumque viribus, pleno jam satis alveo fluit, cum praeter rationem recte loquendi non parum alioqui copiosam prope omnium maximarum artium scientiam amplexa sit, Quint. 2, 1, 4; cf. id. 2, 14, 3: grammatica, Suet. Gramm. 1; 2; 3; 6; 8; 24 et saep.: grammatice, Quint. 1, 4, 2 sq.; 1, 5, 1; 1, 8, 12; 1, 10, 17 et saep.—
C. grammătĭca, ōrum, n., grammar, philology: in grammaticis poëtarum pertractatio, historiarum cognitio, verborum interpretatio, pronuntiandi quidam sonus, Cic. de Or. 1, 42, 187.—Adv.: grammă-tĭce, according to the rules of grammar, grammatically: mihi non invenuste dici videtur, aliud esse Latine, aliud grammatice loqui, Quint. 1, 6, 27.

Origins

  1. Proto-Indo-European*gerbʰ-
  2. Proto-Hellenic*grə́pʰō
  3. Ancient Greek γρᾰ́φω(grắphō)
  4. Ancient Greek -μᾰ(-mă)
  5. Ancient Greek γρᾰ́μμᾰ(grắmmă)
  6. Ancient Greek -κός(-kós)
  7. Ancient Greek -ῐκός(-ĭkós)
  8. Latingrammaticus

Ancient Greek γραμματικός (grammatikós)bor. Latin grammaticus Borrowed from Ancient Greek γραμματικός (grammatikós).

In English words that came into English from grammaticus

  • grimoiregrammatica
  • grammaticgrammaticus
noun · masculinesecond declension
grammaticus2
grammaticus m (genitive grammaticī)
Classical[ɡramˈma.tɪ.kʊs]Ecclesiastical[ɡramˈmaː.ti.kus]

Meaning

  1. masculinean expert on linguistic or literary questions, a scholar, grammarian, philologist
    Grammatici certant, et adhuc sub judice lis est.The.
  2. masculinea grammar school or secondary school teacher of grammar (originally Latin or Greek)

Declension

declension
formsingularplural
nominativegrammaticusgrammaticī
genitivegrammaticīgrammaticōrum
dativegrammaticōgrammaticīs
accusativegrammaticumgrammaticōs
ablativegrammaticōgrammaticīs
vocativegrammaticegrammaticī

grammătĭcus, i, v. 1. grammaticus, II. A.

Origins

  1. Proto-Indo-European*gerbʰ-
  2. Proto-Hellenic*grə́pʰō
  3. Ancient Greek γρᾰ́φω(grắphō)
  4. Ancient Greek -μᾰ(-mă)
  5. Ancient Greek γρᾰ́μμᾰ(grắmmă)
  6. Ancient Greek -κός(-kós)
  7. Ancient Greek -ῐκός(-ĭkós)
  8. Latingrammaticus

Ancient Greek γραμματικός (grammatikós)bor. Latin grammaticus Borrowed from Ancient Greek γραμματικός (grammatikós).

Descendants
  • Frenchgrammatique
  • Catalangramàtic
  • Spanishgramáticofrom Old Spanish grammático
  • Portuguesegramático
  • Emiliangrammadgh
  • Venetangramego
  • Liguriangramaigo
  • Old Occitangramadi
  • Old Occitangramavi
  • Romanshgarmadi

Quick answers

What does grammaticus mean in Latin?
grammaticus, a adjective, means “of or pertaining to the study of language, of literature and grammar; linguistic, philological, grammatical”.
How do you pronounce grammaticus?
In classical Latin, [ɡramˈma.tɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ɡramˈmaː.ti.kus].
Where does grammaticus come from?
Proto-Indo-European *gerbʰ- → Proto-Hellenic *grə́pʰō → Ancient Greek γρᾰ́φω (grắphō) → Ancient Greek -μᾰ (-mă) → Ancient Greek γρᾰ́μμᾰ (grắmmă) → Ancient Greek -κός (-kós) → Ancient Greek -ῐκός (-ĭkós) → Latin grammaticus.