LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

gesticulor

gesticulor (present infinitive gesticulārī, perfect active gesticulātus sum)
Classical[ɡɛsˈtɪ.kʊ.ɫɔr]Ecclesiastical[d͡ʒesˈtiː.ku.lor]

Meaning

  1. deponentto mimic, pantomime, gesticulate

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.gesticulorgesticulābargesticulābor———
2nd sg.gesticulāris
gesticulāre
gesticulābāris
gesticulābāre
gesticulāberis
gesticulābere
———
3rd sg.gesticulāturgesticulābāturgesticulābitur———
1st pl.gesticulāmurgesticulābāmurgesticulābimur———
2nd pl.gesticulāminīgesticulābāminīgesticulābiminī———
3rd pl.gesticulanturgesticulābanturgesticulābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.gesticulergesticulārer——
2nd sg.gesticulēris
gesticulēre
gesticulārēris
gesticulārēre
——
3rd sg.gesticulēturgesticulārētur——
1st pl.gesticulēmurgesticulārēmur——
2nd pl.gesticulēminīgesticulārēminī——
3rd pl.gesticulenturgesticulārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.gesticulāre—
pres. 2nd pl.gesticulāminī—
fut. 2nd sg.gesticulātor—
fut. 3rd sg.gesticulātor—
fut. 3rd pl.gesticulantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivegesticulārī—
perfect infinitivegesticulātum esse—
future infinitivegesticulātūrum esse—
present participlegesticulāns—
perfect participlegesticulātus—
future participlegesticulātūrusgesticulandus
gerundgesticulandī, gesticulandō, gesticulandumsupinegesticulātum, gesticulātū

gestĭcŭlor, ātus, 1,
I. v. dep. n. and a. [gesticulus], to make mimic or pantomimic gestures, to gesticulate (perhaps not anteAug.; cf.: gestum agere, Cic. de Or. 2, 57, 233): scissor ad symphoniam gesticulatus laceravit obsonium, Petr. 36: gesticulandi saltandique studium, Suet. Dom. 8; Front. Orat. 1: jocularia carmina lasciveque modulata, quae vulgo notuerunt, etiam gesticulatus est, he represented in pantomime, Suet. Ner. 42.—Part. in pass. signif.: gesticulati motus, pantomimic movements, Sol. 27 fin.

Origins

Proto-Indo-European *-lós Proto-Indo-European *-elós Proto-Italic *-elos Proto-Italic *-kelos Latin -culus Latin gesticulus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin gesticulor From gesticulus + -or.

Gallo-Romance
  • Frenchgesticuler
  • Catalangesticular
Ibero-Romance
  • Portuguesegesticular
  • Spanishgesticular
Italo-Romance
  • Italiangesticolare
West Germanic
  • Englishgesticulate
Balto-Slavic
  • Latvianžestikulēt
  • Polishgestykulować

In English words that came into English from gesticulor

  • gesticulategesticulātus
  • gesticulationgesticulatio
  • gesticulatorgesticulātor

Quick answers

What does gesticulor mean in Latin?
gesticulor, a verb, means “to mimic, pantomime, gesticulate”.
What are the principal parts of gesticulor?
gesticulor, gesticulārī, gesticulātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce gesticulor?
In classical Latin, [ɡɛsˈtɪ.kʊ.ɫɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [d͡ʒesˈtiː.ku.lor].
Which English words come from gesticulor?
English words that go back to Latin gesticulor include gesticulate, gesticulation and gesticulator.